ครืนนนน...
เปรี้ยงงง~~!!!!
เมฆดำหมุนวน....ฟ้าผ่าเปรี้ยงปร้าง......สเปเชี่ยลเอ็ฟเฟ็คเต็มสตรีม ตระการตาตระการใจ ราวกับหลุดไปอยู่ในหนังฮอลลีวู้ดทุนหลายพันล้านก็ไม่ปาน....(ไอ้นั่นก็เว่อร์เกิน- -*)
แต่ว่าบรรยากาศมันเสื่อมความขลังลงไปทันตา...
เมื่อ...โซฟีเลียเอ่ยประโยคในตอนที่แล้วออกมา....
................จอมเวทย์แห่งบูรพา โค้ดเนม pig mask....ฉายาจ้าวสรรพวิชาสุกรไร้เงา!!!!....
.
"อุบส์....กรั้ก....คิก....ครึๆๆๆ....."
เจ้าปลาพยายามกลั้นหัวเราะหน้าเขียวหน้าเหลืองหน้าแดง(ไฟจราจรเรอะ...)อย่างเอาเป็นเอาตาย....ด้วยความที่เสียวว่าสวรรค์จะลงทันต์ประทานสายฟ้ามล้างศรีษะหากว่าไปสะกิดหนวดมังกรเข้า....
"กร้ากกกกก!! กรั้กๆๆๆ...เคี้ยกส์ ง้าวว~ กร้ากกก!! ก้ากๆๆๆ โอ้ยย...ฮ่าๆๆๆ....ป...ปวดท้องเมี้ยว!....ม...ไม่ไหวเลี้ยววว.....ก้ากกกก!!!!"
ในขณะนังแมวเดวี่ ระเบิดเสียงหัวเราะลั่นป่า.....(ไม่คิดจะกลั้นไว้หน่อยรึไงวะเฮ้ย!!!)
.
"แก....เป็นใคร......ทำไมถึงได้...."
เสียงโทนต่ำๆน่าพรั่นพรึงกล่าวขึ้นมาท่ามบรรยากาศอันมาคุไม่ค่อยจะสู้ดี....พร้อมกันที่ร่างใต้เสื้อคลุมรุ่มร่ามปุปะขยับไม้เท้ารูปร่างแปลกๆที่มีลูกแก้วสีแดงแป้ดเหมือนมะเขือเทศติดอยู่ตรงหัวชึ้นกระชับ ราวกับว่าหากเกิดอะไรขึ้นจะเอาไอ้ไม้นี่ฟาดให้แดดิ้นอะไรประมาณนั้น...(ร่ายคาถาตะหากเฟ้ย ร่ายคาถา!)
"....ชั้นคือ....."
โซฟีเลียกล่าวขึ้นพร้อมกับ....ยกมือข้างหนึ่งขึ้นบังเสี้ยวหน้าของตัวเอง...พร้อมกับแสยะยิ้ม....ราวซอมบี้ยิงฟัน....
.
.
.
"แฟนธ่อมลูซิเฟอร์..."
ผลัวะ!
ปานีล่ากระโดดสกายคิกส์กลางหลังหญิงหัวเทา....โทษฐาณมั่วไม่ดูสถานการณ์...(สม)
เจ้าจอมเวทย์แห่งบูรพา สุกรไร้เงา อะไรซักอย่างนั่น(ช่างหัวชื่อมัน..).....ยืนทื่อเป็นหลักกิโล
.........ฟิ้ววว~~...
(สายลมพัดผ่าน)
..................บรรยากาศแป้กสิ้นดี....
.
โซฟฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง...ความนี้พยายามบิวด์สีหน้าจริงจังสุดฤทธิ์.....(หลอนเข้าไปใหญ่) "......ก็แค่......ผู้หญิงธรรมดาๆคนหนึ่ง..." น้ำเสียงหลอนๆเอ่ยเป็นเชิงเปรย...
....เหล่าชาวคณะจ้องหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า....แล้วไล่ขึ้นหัวไปอีกรอบ...............
..............ใช่...ธรรมดามาก.....แกธรรมดามากเลยจริงๆโซฟีเลีย.........(ประชด)
จอมเวทย์นิ่งไปนิด.....ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงอันก้องกังวาลสะท้านไปทั่วบริเวณต่อไป "กะแล้วเชียว..." เขาเว้นวรรคเล็กน้อย ".....เห็นแต่แรกก็กะแล้วว่าแกจะต้องเป็นตัวปัญหา......ถึงได้พยายามจะดึงออกมาก่อน...."
"แล้วทำไมถึงดึงเค้ามาแทนอ่ะเงี้ยวว=[]=~~"เจ้าแมวร้องขัดขึ้นกลางประโยคมาอย่างกะทันหัน ขณะที่หนังคอยังถูกคีบชูลอยโตงเตงอยู่อย่างนั้น...ปล่อยลงทีเด้~ ห้อยอยู่แบบนี้มันเสียวนะเฟร้ยย....
โซฟีเลียใช้มือขยับกรอบแว่นกริ้ก....พร้อมสาธยายด้วยสีหน้าอันไร้ซึ่งอีโมชั่น
" .....ก็ตอนนั้นชั้นรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ร้ายพอดี....ก็เลยถีบแกออกไปกันไว้ยังไงล่ะ..."
*******************************
(ย้อนอดีต....กลับไปเมื่อตอนที่แล้ว)
"พ...พ...พวกเราไม่ได้กลัวซะหน่อย....เนอะ ฮัส..."กันนี่ยังคงปฏิเสธ แม้ว่าตัวจะสั่นเป็นเจ้าเข้า.....
"ฮ...โฮ่ง= =!!!!"
กันนี่และฮัสตี้ปฏิเสธเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ของวัน....โซฟีเลียลอบถอนหายใจเล็กน้อย....แต่แล้วก็รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง....
......ฉับพลันก็มีมือปริศหนาโผล่มาจากด้านข้างทาง!!!!
"จริงๆเลยนะเมี้ยว= =lll....ทำไมถึงได้...."
ตุ้บ!
เจ้าแมวพูดไม่ทันจบประโยคก็โดนเท้าของหญิงผมเทากระแทกก้นกบเด้งไปเข้ามือปริศนาของใครก็ไม่อาจทราบได้.....แล้วเสียงก็เงียบหายไป....
......แล้วโซฟีเลียก็เดินต่อไปเหมือนไม่มีอะไร.....
(ง่ายๆอย่างนี้เลยเหรอเฮ้ยยย=[]=!!!!!!)
***************************
(จบการย้อนความ)
"เพื่อนเลววววว=[]=!!!!!!!!"สิ่งมีชีวิตขนปุยแผดเสียงโวยลั่น พร้อมกับดิ้นแด่วๆด้วยอารมณ์ไม่ย้อมไม่ยอมสุดชีวิต "ทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะเงี้ยวว!!! เพื่อนต้องช่วยเพื่อนสิเงี้ยววว~~!!! มันถึงจะเป็นลูกผู้ชายนะเงี้ยววววว=[]=~~!!!!!"
"แต่แกเป็นตัวเมียนะ....."
กันนี่ร้องค้านตัดประโยคฉับ!......ไร้เยี่อใยกันจริงๆ...TTwTT
องค์หญิงยกนิ้วขึ้นแคะหู ทำหน้าเซ็ง พร้อมเอ่ยสนับสนุนด้วยน้ำเสียงและสีหน้าอันหาความเมตตามิได้...."....ถ้าเป็นชั้น ชั้นก็จะทำอย่างนั้นแหละ - -*...."
"ห...โหดร้ายยยย=[]=!!!!"
"...อ่า....คุณปานีล่าก็อย่าพูดแรงแบบนั้นสิครับ^ ^lll....ค...ค่อยๆพูดค่อยๆจากันก็ได้...."สึนามิพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบเหมือนทุกครั้ง......แล้วมันก็ไม่ได้ผล...เหมือนทุกครั้ง-___-*
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มจะวุ่นวาย จอมเวทบูรพา....อะไรสักอย่าง(ลืม) ที่ยังยืนเป็นหัวหลักหัวตอให้เขาตะโกนโหวกเหวกโวยวายกันข้ามหัว ก็เริ่มจะมีน้ำโหกับเขาบ้างแล้ว....
"หยุดเถียงกันแล้วฟังชั้นได้แล้ว!!!!!!!!!!"
เสียงเข้มตะโกนสั่งราวฟ้าผ่าฟาดแหวกผ่านอากาศดังเปรี้ยง!!!!
เงียบฉี่....
ทุกคนหยุดนิ่งค้างเป็นรูปปั้น.....
เมื่อเห็นว่าเงียบไป เขาก็พยายามข่มน้ำเสียงตัวเองให้สงบอย่างถึงที่สุด ก่อนจะกล่าวอย่าง ช้าๆ ชัดๆ อย่างที่กะจะให้ฟังครั้งเดียวแล้วเก็ทกันไปเลย...
"....ถึงชั้นจะทำให้พวกแกหนีไปไม่ได้.....หรือแม้แต่จะทำให้กลัวก็เถอะ......เรื่องนั้น...ขอให้ลืมๆมันไปก่อน.....ตอนนี้ พวกแกมาจากทางไหน ก็ควรจะกลับไปทางนั้นซะ.....เพราะจะปล่อยให้เดินทางผ่านป่านี้ไปไม่ได้ ถือว่าชั้นขอก็แล้วกันนะ....ขอโทษด้วย...." มือที่สวมถุงมือหนาๆอยู่ปล่อยเจ้าแมวลงกับพื้น แมวดำหล่นลงดังตุ้บ! พร้อมกับเสียงร้องโวยที่ดังขึ้นตามเหมือนเงาตามตัว
"วางลงดีๆไม่ได้รึไงฟ่ะ..."..........แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีใครฟังอยู่ดีนั้นแหละ...(เอวัง)
"....ทำไม.....ชั้นจะข้ามผ่านทางนี้ไปแล้วมันมีปัญหาอะไร..ห๊ะ!?..." นั่น....คุณเจ้าหญิงเริ่มออกลายยากูซ่าอีกแล้ว.............ดาบซามูไรถูกชักขึ้นวางพาดบ่า นัยน์ตาคมจ้องไปทางจอมเวทด้วยท่าทางอย่างคนจะหาเรื่องกันชัดๆ
"ไม่ได้...ให้ผ่านไปไม่ได้เด็กขาด" ร่างใต้ผ้าคลุมยังคงยืนยันท่าทางจริงจัง ช่างดูแล้ววอนเสียกบาลยิ่งนักในสายตาของปานีล่า
เธอตวัดปลายดาบขึ้นจ่อหน้าบุรุษที่ผงะไปเล็กน้อย ก่อนจะใส่เสียเทเสียเสียชุดใหญ่ "....นี่ใหญ่มาจากไหน!!! ห๊า!!!?....ตกลงจะให้ผ่านหรือไม่ผ่าน -ตื้ดดด(เซ็นเซอร์)-เอ้ย!!! คิดว่าใส่ผ้าคลุมทำขึงขังแล้วจะมาข่มกันได้รึไงวะ!!!! ถุ้ย!!!! ไอ้ -ตื้ดดดด(เซ็นเซอร์)- ...สวะแล้วยังจะมาทำเบ่ง.... -ตื้ดดดด(เซ็นเซอร์) - อย่างแกน่ะไสหัวไป -ตื้ดดด(เซ็นเซอร์)- เลยไป๊!!!"
"คุณปานีล่าครับ....TT[]TT....ย...หยุดใช้คำพวกนั้นเถอะครับ..."สึนามิเอามือปิดหูน้ำตาไหลพรากๆๆแบบว่ารับไม่ได้...ไม่นะ...หยาบคาบเกินไปแล้วTT TT
"ใช่แล้วปานีล่าTT TT....สงสารพวกเราที่ต้องมาคอยกดเสียงเซ็นเซอร์ให้เธอหน่อยสิ..."กันนี่กล่าวอย่างหมดอาลัยตายอยากพร้อมกับเครื่องกดเซ็นเซอร์คำหยาบในมือที่เธอแทบจะหยิบมากดไม่ทันเมื่อซีนแล้วขึ้นโชว์......ส่วนโซฟีเลียกำลังยกป้าย "ฉ" จากในย่ามขึ้นถือจัดประเภทรายการ
"นี่พวกแกเถียงชั้นเหรอห๊ะ ไอ้พวก -ตื้ดดดด (เซ็นเซอร์) -..." คาวเกิร์ลสาวบี้นิ้วโป้งลงกับปุ่มเครื่องเซ็นเซอร์อีกครั้ง ตกใจลนลานใจหายใจคว่ำจนเกือบจะเซ็นเซอร์ไม่ทัน........ย้ากกกก....งานนี้มันเสียวโดนแบนจริงโว้ยยย=[]=~~
ฝ่ายคนที่ถูกชี้หน้าด่าเป็นวรรคเป็นเวรก็ยังตีหน้านิ่งต่อไปแม้ว่าในใจมันเดือดปุดๆๆ....เย็นไว้....เย็นไว้...นิ่งสงบสยบทุกการเคลื่อนไหว "ไม่ว่ายังไงชั้นก็ปล่อยให้พวกนายผ่านไปไม่ได้จริงๆ....ถ้าหากผ่านจากบริเวณตรงนี้ไปแล้วจะเป็นอันตรายได้....."
"อันตรายอะไรของแกมิทราบ ห๊า!!! ไอ้สวะหน้ามืด....เฮ้!!! เอาฮู้ดที่คลุมหน้าแกอยู่ออกซะทีสิฟ่ะ!!!! หรือว่าหน้าแกเป็ -ตื้ดดด(เซ็นเซอร์) - ถึงโชว์ให้ใครเขาดูไม่ได้"
(กันนี่ : =[]=!!! ไอ้ลูกเมื่อกี้น่ะเกือบเซ็นเซอร์ไม่ทันแล้วนะเฟร้ยยย ลดคำอยากลงบ้างเด้~~!!!)
เพล้ง!!!
....ปรอทความโกรธแตกโพล๊ะ.....(โดนจี้จุดเรื่องหน้าเข้าไปถึงกับเม้งแตก...)
"แล้วหน้าชั้นมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ด้วยมิทราบห๊า!!!!! แกนี่มันยังไงกันแน่ ผู้หญิงซะเปล่าใช้ภาษาอย่างกับพวกกุ๊ยข้างถนน!!!! พ่อแม่ไม่เคยสั่งสอนรึไงห๊า!!!! เพราะอย่างนี้ไงชั้นถึงได้ไม่อยากเสวนากับพวกที่ไม่ใช่จอมเวทนัก! โธ่เว้ย!!!! มารยาททรามแบบเนี้ย ไม่มาเตือนแล้วปล่อยๆให้ถูกกินไปซะก็ดีหรอก!!!!!!!!"
เปรี๊ยงงงง!!!!!!!
.....สายฟ้าฟาดผ่าลงเสียตรงจังหวะอย่างไม่น่าให้อภัย..=w="""ราวกับจะย้ำคำพูดของจอมเวทในเสื้อคลุมสีมอซอให้ดูขลังขึ้นไปอีก...
"...เอ่อ.....ค...คุณจอมเวท.....ใจเยนเย้นนน...=w="
"ไม่ยงไม่เย็นมันแล้ว!!!! จะไปตายที่ไหนก็เชิญไปเลยไป๊!!!!!!!!" เสียงเข้มลั่นว่าจาพร้อมกับกอดอกสะบัดหน้าไปอีกทางด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว
......เอ่อ....นี่เขาเรียกว่างอนรึเปล่าฟ่ะ.....?...
"เอ้อ!!! ก็ดี!!!!!!!! ให้มันรู้เสียมั่งว่าใครเป็นใคร!!!!........ไปเร็ว รีบไปกันได้แล้ว!!!!!!" ปานีล่าเองก็ไม่มีการลดราวาศอก ออกคำสั่งให้เหล่าลิ่วล้อเดินทางต่อพร้อมกันที่ตัวคุณเธอเองเดินนำลิ่วไปก่อนแล้ว....
แน่นอนว่าวาจาของคุณเธอถือเป็นคำขาด ใครก็ขัดไม่ได้....จึงได้แต่รีบวิ่งจ้ำอ้าวตามต้อยๆไปอย่างไร้ข้อโต้แย้ง....พร้อมๆกับที่เสียงตะโกนของชายคนนั้นดังไล่หลังมา
"......แล้วอย่ามาหาว่าชั้นไม่เตือนนะ!!!!!!!!!!!!!!!"
*************************
ในขณะเดียวกันนั้นเอง......
มีเน่ก็กำลัง.....ล่องเรือไปตามสายน้ำ....
หลังสะพายเป้....คว้าอาวุธคู่ใจพาดบ่า...
สายลมพัดผ่าน.....
วิวพระอาทิตย์ตกดินขึ้นเป็นฉากหลัง...
...........เท่.......สิ้นดี....
(คนแต่ง/ โดนค้อนฟาดหัวแบะ)
เอ๊ะ...แปบนึงนะ!! จะล่องเรือทำไมล่ะ ปานีล่าอยู่แคว้นใบไม้เขียวนะ ไม่ได้อยู่เกาะ!!!!
........................- -*
(เฮ้ยยยยยยยยยย!!!!!กล่าวถึงแค่นี้แล้วจะกล่าวไปทำซากอะไรล่ะเฮ้ยยยย!!!!!!!!!)
*************************
สวบ....สวบ...สวบ....
"ฮ่วย....ไอ้พิกมาสค์นั่น...น่ารำคาญชะมัด......นี่ยังหงุดหงิดไม่หายเลย...." ประโยคบ่นของ ‘คนที่คุณก็รู้ว่าใคร' ดังขึ้นเป็นระยะๆ...พร้อมๆกับเสียแหวกหญ้าสวบสาบ...คลอไปกับเสียงจิ้งหรีดที่ร้องระงม .....เพราะเวลานี้มันก็เริ่มเย็นแล้วล่ะนะ....- - ......อันที่จริงก็ใกล้มืดแล้วด้วยซ้ำ...
ท้องฟ้าเป็นสีส้มสด....พวกนกที่ออกหากินเริ่มบินกลับรัง........คงจะโรแมนติกไม่น้อย หากคณะของพวกเขาไม่ได้มีผู้นำเป็นองค์หญิงบ้าเลือดแห่งยุคคนนี้...
เมื่อเดินลัดป่ากันแบบแทบจะไม่ได้พักมาครึ่งวันเต็มๆ...ชาวคณะก็เริ่มจะหอบหายใจหนัก ร่างกายทรุดโทรมกันไปเรื่อยๆ...ไม่ทราบเหมือนกันว่าคุณองค์หญิงท่านเสวยอะไรเข้าไปพลังงานสะสมถึงได้เยอะแยะมากมายกว่าชาวบ้านชาวช่องเขานัก...
......นี่สินะ....ความหมายของคำว่า.. "กระดูกมันคนละเบอร์กัน"...
(ไม่ใช่เฟ้ย!!! /โดนคนอ่านถีบ)
"ว่าแต่ได้ที่เค้าบอกว่า ปล่อยๆให้ถูกกินไปซะก็ดีหรอก เนี่ย.....มันแปลกๆอยู่นา....."เดวี่กล่าวเปิดประเด็นขึ้นมาอย่างครุ่นคิด "แสดงว่าจะมีตัวอะไรดักกินเราอยู่ที่ทางออกงั้นเรอะ...?"
".....อันนั้นมันก็สุดแท้แต่จะคิด....แต่ระวังไว้ก็ไม่เสียหาย..."น้ำเสียงเนิบนาบเปรยตอบลอยๆ...รังสีมาคุยังคงลอยเอื่อยๆอยู่รอบตัวคุณเธอ ช่วยเสริมบรรยากาศหลอนได้เข้ากันดีนักแล...=w=
"งั้นเหรอๆ....เอ้อออ...แต่ว่าไม่ว่าจะเป็นตัวอะไรยังไงก็ต้องโดนคุณท่านปานีล่าเอาดาบซวกไส้ไหลตายอนาถอยู่ดีนั่นแหละน่อ...=w=...."เจ้าแมวเหงื่อตก......สงสารเจ้า ตัวอะไรซักอย่าง ตัวนั้นขึ้นมาตงิดๆ...(ถึงจะไม่รู้วามันจะมีอยู่จริงรึเปล่าก็ตามทีเถอะ..)
"หู้ยยย....ท่านหญิงคร้าบบบ....นี่มันก็เย็นแล้วนะคร้าบบบ ไอ้กระพ้มว่าเราหาที่พักกันก่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยเดินทางกันต่อจะดีกว่าไหมคร้าบบ.." เจ้าปลาพยายามโน้มน้าวจิตใจของหองค์หญิคนงาม(!?)ของเรา...ด้วยความที่ไม่ชินกับกานเดินจึงรู้สึกเหนื่อยง่ายกว่าใครเพื่อน
ชิ้งงง!!!!
ปลายดาบซามูไรตวัดจ่อหน้าเจ้าคนไร้สมองทันควัน
"เอื้อก!!!!!!!" ไอ้หนุ่มดวงกุดยืนตัวลีบพร้อมกลืนน้ำลายหนืดๆลงคอไป....น...นี่ถ้าเราหยุดเดินช้ากว่านี้อีกนิดล่ะก็......แม่คุณคงซรวกสมองเราไหลโจ๊กไปเรียบร้อยโรงเรียนจีนแล้วเป็นที่แน่แท้...
"หุบปากสวะของแกไปเลยเจ้าปลาชั้นต่ำ!!!"เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงอำมหิตจนแทบจะทำให้คนฟังร้องไห้....น่ากลั๊ววว...
"อ่า...อย่าทะเลาะกันเลยนะครับทั้งสองคน..." สึนามิผู้ทำหน้าที่กรรมการมวยเป็นประจำออกมาห้ามทัพอีกครั้ง...แต่แล้วก็ต้องหลดเสียงอุทานออกมาเบาๆ "อ๊ะ!!!"
"....มีอะไรเหรอ....สึนามิ..." โซฟีเลียลอยเยพื้นเข้ามาถามพร้อมด้วยใบหน้าที่เก็กหลอนเต็มสตรีม
"ผมรู้สึกเหมือนว่าผมไปเหยียบอะไร...นิ่มๆ...เข้า........."
ใบหน้ามนก้มมองที่พื้นที่ตนเองเหยียบอยู่...พร้อมกับที่นัยน์ตาสีฟ้าสดเบิกกว้างขึ้นอย่างตื่นตะลึง!!
"ถ....เถา.....?...............หวา~~!!!!!!!!!!!!!"
ฟื่บ!!!!!!
"......!!!!!!!" ทุกคนยืนนิ่งอึ้งกับเหตุการณ์ทีเกิดขึ้นตรงหน้า...
อะไรกัน...นั่นมันอะไรกันแน่!!!!!!!..
ฉับ!!! ไวเท่าความคิด....สึนามิรวบรวมสติชักดาบร้าวๆในฝักของตนขึ้นตวัดฝันสิ่งที่พันธนาการข้อเท้าของตนอยู่อย่างรวดเร็ว
ร่างของเด็กหนุ่มร่วงลงพื้น ในขณะที่ไอ้สิ่งมีชีวิตประหลาดนั่นสะบัดไปมาราวกับบ้าคลั่ง.....
เท่าที่เห็นได้จากตอนนี้....เหมือนกับเป็นเถาวัลย์ขนาดเท่าอนาคอนด้ากำลังโบกไหวไปมาบนอากาศ........เมื่อมองลงบนพื้นก็พบว่ามีเถาวัลย์นี้อยู่เกลื่อนกลาดเต็มไปหมด!!!........
กร๊าซซซซซซซซ~~!!!!!!
เสียงกรีดร้องที่ฟังดูแปร่งหูดังขึ้นลั่น....เมื่อหันมองไปเบื้องหน้าตามทิศทางของเสียง....ก็พบกับดอกไม้สีแดงชาดเหลือเหลืองสดดอกยักษ์กำลังชูก้านสะบัดกลีบดอกหนาที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมปลาบของมันไปมา....
เป็นดอกไม้ที่ใหญ่...ใหญ่โตมโหฬารจนถงกบต้องแหงนหน้าขึ้นมอง......โคนต้นของมันเชื่อมกับเถาวัลย์ยักษ์ที่นอนเอกเขนกอยู่เป็นรัศมีโดยรอบ.
ถึงจะไม่มีดวงตา....แต่ก็ราวกับรู้สึกได้....ว่ามันจ้องตรงมายังพวกเรา....
ฟืบบบ...
"โฮ่งงงง..=[]=!!!!!!!!!" คราวนี้หวยออกที่เจ้าหมาฮัสตี้บ้าง....มันพยายามตะกายขาทั้งสี่ข้างของมันไปมาขณะที่ลอยเท้งเต้งอยู่กลางอากาศ.....แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ดูจะไร้ผล....เมื่อเถาวัลย์เถานั้นตวัดเข้าไปหาดอกไม้สีแดงดอกนั้นอย่างรวดเร็ว!!!!!
"ฮัสตี้~~!!!!!!!!!!!" กันนี่ร้องเรียกเพื่อนรักของตนสุดเสียง....พร้อมกับรีบวิ่งจะเข้าไปช่วย แต่ก็สะดุดเถาวัลย์บนพื้นล้มลง...(เวรกรรม- -*)
ปานีล่าที่กำลังจะออกตัวไปต้องหันกลับมาจัดการกับเถาวัลย์ที่รัดขาเธอไว้เสียก่อน....จะวิ่งไปตอนนี้ก็ไม่ทันการเสียแล้ว
"บ้าเอ้ย!!!!!!" เสียงสบถดังขึ้นอย่างหัวเสีย.....ไอ้พวกต้นไม้บ้า!!! งี่เง่าที่สุด!!!!! ทำไมต้องโผล่มาตอนนี้ด้วยนะ!!!!!
ในขณะที่ทุกคนกำลังชุลมุนอยู่นั้นเอง...ฮัสตี้ก็ต้องกลืนน้ำลายเอื้อก...เมื่อตัวของมันลอยเคว้งอยู่เหนือกลับดอกสีแดงสดที่ดูเหมือนจะฮุบเขมือบมันเข้าไปได้ทุกเมื่อ...
เถาวัลย์ที่มัดขาหลังอยู่คลายออก....เจ้าหมาร่วงหล่นลงไปในปากของดอกไม้กินคนยักษ์ที่กำลังอ้ารอเหยื่ออย่างหิวกระหาย....
"มนต์ประโยคที่5 ! มรสุมแห่งทิศตะวันออก อัญเชิญ!!!!"
ในช่วงวินาทีดับจิตนั้นเอง!!! เจ้าหมาฮัสก็ถูกลมอะไรบางอย่างพัดวูบกระเด็นออกนอกรัศมีการเขมือบของดอกมรณะดอกนั้นไปอย่างหวุดหวิด...
"...เวทมนต์!!!!!" โซฟีเลียร้องขึ้นลั่น......
ร่างในชุดเสื้อคลุมฮู้ดหนาปุปะรุงรังสีมอซอ ปรากฏขึ้นเป็นที่ประจักษ์ในสายตาของทุกคนในที่นั้น....พร้อมกับหมาขนสีน้ำตาลอ่อนที่หนีบอยู่ใต้แขน....มืออีกข้างกำคทาที่ลูกแก้วสีแดงกำลังเปล่งแสงประหลาดไว้แน่น....
"แก!!!!!! Pig mask!!!!"....ปานีล่าคำรามเมื่อเห็นชัดว่าไม่ผิดคนจริงๆ "มาทำอะไรที่นี่!!!!!!!!!"
ไม่มีคำตอบรับกลับมาจากบุคคลที่ถูกถาม...
กร๊าซซซซซซซซซซ~~!!!!!!!!.....พืชประหลาดต้นนั้นเริ่มกรีดร้องอีกครั้งเมื่อไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ....ก่อนจะเริ่มเหวี่ยงเถาวัลย์สะเปะสะปะไปมา....
"แย่ละสิ!!!!"จอมเวทประหลาดเริ่มสาวเท้าวิ่งออกจากบริเวณใกล้ๆดอกไม้สีเลือดได้ระยะหนึ่ง....ก่อนจะหันหลังกลับแล้ววาดคทาขึ้นพร้อมกับกล่าวคาถา
"มนต์ประโยคที่11 ! ดีดีทีพิฆาต(!?) อัญเชิญ!!!!"
ฉับพลันทันใดนั้น ขวดดีดีทีขวดยักษ์ก็ประกฎขึ้นเหนือฟากฟ้า(!?) พร้อมกับราดน้ำยาในขวดของมันลงบนดอกไม้สีแดงสดนั้น...
กร๊าซซซซซซซซซซซซซซ~~~!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
เสียงกรีดร้องอย่างเจ็บปวดดังลั่น เจ้าดอกไม้สิ้นฤทธิ์ไปชั่วครู่.....ขณะที่จอมเวทย์ในชุดเสื้อคลุมวิ่งปิดจมูกกระหืดหระหอบออกมา....พร้อมกับตะโกนเสียงดังลั่น.....ด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน...
"หนี!!!!!! หนีไป!!!!!!!! เร็วเข้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
******************************
เสร็จ...โว้ย=[]=!!!!!!
(นั่งปลื้มผลงานตัวเอง....ปั่นเสร็จในวันเดียว)
พ่อหมู....แกโผล่มาช่วยฮัสตี้ไว้...เท่อย่างไม่น่าให้อภัย= =!!!!!!! (คราวหน้าชั้นจะยำแก...เคี้ยกๆๆ เคี้ยกกกกๆๆๆๆ....)
.
แล้วนี่เรื่องมันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย!!!!....ต้นไม้กินคนยักษ์!!! จอมเวทผู้ไม่ยอมเปิดเผยใบหน้า!!!
.............ตอนต่อไปจะเป็นอย่างไร!!! พวกเขาจะรอดหรือไม่!!! เควชชั่นมาร์คจะมีบทมากขึ้นอีกไหม!!? แล้วตำนานSword master ล่ะ!? Pig mask จะเผยใบหน้าของตัวเองหรือเปล่า...? หรือปานีล่าจะทำให้นิยายเรื่องนี้ต้องขึ้นป้าย "ฉ" ก่อนฉายกันแน่!!!!?!??! (....น่าจะอันหลังสุด...)
ต้องติดตามกันต่อปายยย~~~!!!!!!!!!
ปล. ถ้าไม่อ่านจะร่ายมนต์ใส่จริงๆด้วย!!! (ฮ่า...)
ปล.2 แก้ตอนที่แล้วที่ติดกันเป็นพรืดแล้วน้า...=w="...
