Chapter 8 : In the castle

ณ....คานทองนิเวศวิลเลจแคสเซิ่ล...(คานทอง...รึรักคุดO_O??)

ในทางเดินหนึ่ง(ในหลายร้อยทางเดิน)ของปราสาท.....อาริเอส มู เดินดุ่ยๆๆไปตามทางลาดปูอิฐนั้น ในมือเต็มไปด้วยเอกสาร มากมาย หลายแสน= =.....ไม่ทราบเหมือนกันว่ามันเอกสารอะไร...

...........= =.........ฮ.....ฮ........ฮ้าวววววว=[]=~~~~...ท่านมูหนึ่งในสามขุนพลแห่งแคว้นหาววอดอย่าหมดมาดเสนาใหญ่ นัยน์ตาสีเข้มคู่สวยที่เคยทอประกายสดใสตลอดเวลาบัดนี้กลับปรือจนใกล้ปิด....แถมขอบใต้ตายังดำนิดๆอีกด้วย= =.....โถ...แกะผู้น่าสงสาร....

....=[]=....มู....เป็นไรมากป่าว???...ไอโอเรียผู้อยู่ในเหตการณ์ทักขึ้นด้วยความเป็นห่วงปนสยองเล็กน้อย นี่ตั้งแต่ติดหนี้ชากะเรื่องสถานที่ซ่อมเกราะนั่นมันก็สุขภาพทรุดโทรมลงไปถึงปานนี้.

ไร้ซึ่งคำตอบจากแกะ= =....มันสลบคาผนังทางเดินไปแล้ว...

(โถ...แกะผู้น่าสงสาร.......เกิดเป็นแกะก็โดนยำงี้แหละเนอะ=3=~..)

.......แมวเรียมองดูสภาพเพื่อนรักอย่างละเหี่ยใจแกมสมเพช.....ชาตินี้ตรูจะไม่ติดหนี้พระเด็ดขาดดดด= =!!!!!...

แต่แล้ว...จู่ๆ...ฝ่ามืออรหันต์ก็ซัดผัวเข้าให้กลางใจ...(กลางหลังเฟ้ย!!! อย่านอกบท= =!!!!)

พลั่ก!!!..

เล่นเอาน้องเรีย....แทบจะลงไปกองกับพื้น......

.....โดยที่ไอ้คนที่มันฟาดก็ไม่ใช่ใครไหนอื่น...พี่รอสนั่นเองนั่นล่ะ...(โถ...กรรมของน้องมีพี่ขี้แกล้ง=____=lll...)

งายยยย เรียน้องร้ากกกก^[]^~...ใบหน้าของท่านแม่ทัพใหญ่ยังคงร่าเริงแจ่มใสแฮปปี้ปิ้งๆและเจิดจ้าราวกับเอาโอโม่มาขัดหน้าอยู่ไม่เสื่อมคลาย.....ซึ่งช่างเป็นอะไรที่...กวนพระส้นของคุณน้องเรียเป็นยิ่งนัก...

เรียคุงค่อยๆรวบรวมพลังคอสโม่เฮือกสุดท้ายลุกขึ้นอย่างทุลักทุเลปานใจจะขาดอยู่รอนๆ..(=[]=..) พร้อมกับเอามือลูบหลังบริเวณที่โดนฝ่ามือพลังปรานสลายโลกันตร์ของท่านพี่เข้าไป=[]=.......อูยยยยส์...พี่บ้านไหนเค้าเล่นกับน้องกันเจ็บระบมปานนี้ฟ่ะ!!.....(ก็บ้านนี้นั่นล่ะฮ่ะ=w=~..)

พี่ไอโอรอส=[]=~~ มือหนักอ้ะพอหายเจ็บเรียคุงเริ่มต่อว่า.....สมควรอยู่หรอก...= =....แต่อันที่จริงไอ้ที่เรียตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาได้จากพลังตบอย่างสุดร่าเริงของคุณพี่ได้อย่างรวดเร็ว แถมมีแรงมาบ่นต่อแบบนี้มันน่าอเมซิ่งมากกว่านะเคอะ=w=(สมแล้วที่เป็นพระเอกภาคจี...แมวเก้าชีวิต 5555+(ดูดีกว่าแมลงสาบเล็กน้อยถึงปานกลาง...))

แหมเรียเอ๋ย รักหรอกจึงหยอกเล่น 55555555+^[]^~ไอ้เจ้าแม่ทัพวิปริตมันยังคงหัวเราะหน้าแป้นตามแบบฉบับของมันต่อไป....น่าถีบซะไม่มี= =lll อ้าว....แล้ว....มูมันเป็นอะไรไปน่ะเรียน้องรัก= =~???....ต๊ายตายจริง เฮียมาตั้งนานเพิ่งจะเห็นศพของท่านขุนพล อาริเอส มูเหรอฮะเนี่ย= =...สมควรไปตัดแว่นได้แล้วนะเคอะ...

พี่มาถามผมแล้วผมจะไปถามใคร= =lllll....เรียมองตามด้วยใบหน้าอันละเหี่ยฤทัยเป็นที่สุด....

ก็ถามคนที่มันอยู่ข้างหลังสิน้องรัก^ ^~รอสพูดยิ้มๆพร้อมขี้นิ้วไปเบื้องหลังของสิงห์น้อย.....แต่พอเรียคุงหันไปก็ถึงกับช็อค=[]=!!!!!!

ร่างสง่างามในชุดคลุมสีขาวอย่างนักบวชยืนนิ่งเป็นสง่า...เรือนผมสีทองสว่างขยับพลิ้วปลิวอยู่เบื้องหลังราวกับมีพัดลมที่มองไม่เห็นเปิดเบอร์เบาๆให้มันลอยอยู่กรายๆ...ใบหน้าคมคายแลดูนิ่งสนิทผิดมนุษย์...........สมกับที่มีฉายาว่า บุรุษผู้ใกล้เคียงพระเจ้า...

ชาก้า=[]=!!!!!!!!!!!!!~~!!!!!!!!!!! ร่างสูงสะดุ้งโหยง กระโดดหนีห่างเป็นไมล์ไปหลบหลังพี่รอส เมื่อท่านบาทหลวงหนุ่มหัวทองนักทวงหนี้ประจำปราสาทกลับมาโผล่อยู่ข้างหลังเขา.......................ตั้งแต่เมื่อไหร่กันน่ะ=[]=!!!!!!!!!!

....ไม่เห็นจะต้องตกใจอะไรถึงขั้นนั้น.......ริมฝีปากได้รูปเอ่ยเสียงนุ่ม...หัวคิ้วเรียวบนใบหน้าสงบนิ่งมุ่นน้อยๆในที.........

ก็แล้วนายมาอยู่ข้างหลังชั้นตั้งแต่เมื่อไหร่เล่า=[]=~~~!!...เรียคุงชี้หน้าแล้วเริ่มแว้ดดดด....ส่วนหลวงพี่ผู้กำลังคีบซากแกะที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมาก็ยังคงนิ่ง...

....บอกไม่ได้....

เส้นเลือดเริ่มเต้นตุบๆเป็นจังหวะแทงโก้อยู่แถวๆขมับของไอโอเรีย.....ให้มันไอย่างนี้สิไอ้พระกวนส้นเอ้ย= =!!!!!

แล้วนี่นายเอามูไปทำอะไร ทำไมมันถึงมีสภาพแบบนั้นน่ะ...?หนึ่งในสามขุนพลกล่าวอย่างเพียรพยายามจะสงบอารมณ์...พร้อมกับชี้นิ้วไปทางซากแกะในมือพระอย่างสนใจใคร่รู้...

.....บอกไม่ได้.....

...คำตอบยังคงเหมือนเดิม...=_,=...นู๋เรียทำท่าจะฟิวส์ระเบิดแล้วฮ่ะ...

ทำไมถึงบอกไม่ได้อ่ะช่า^ ^~...เฮียรอสเริ่มเป็นฝ่ายถามบ้าง พร้อมกับวางมือใหญ่ลงบนบ่าน้องเรียรั้งร่างของชายหนุ่มเอาไว้ เมื่อเห็นว่าคุณน้องของตัวเองเริ่มจะออกอาการคันเท้ายิบๆ...= =....อาจได้ถลาไปประทับรอยรองเท้าบนใบหน้างามๆของไอ้คนที่ตอบคำถามไม่เข้าหูในเร็ววันนี้

....ที่บอกไม่ได้...ก็เพราะว่ามันเป็นเรื่องที่บอกไม่ได้...แล้วถ้าอาตมาบอกก็เท่ากับบอกเรื่องที่บอกไม่ได้...อาตมาเลยไม่บอกเพราะไม่อยากบอกเรื่องที่บอกไม่ได้....ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องที่บอกไม่ได้....เพราะมันเป็นเรื่องที่บอกไม่ได้อาตมาเลยบอกไม่ได้...สรุป....อาตมาบอกไม่ได้.... น้ำเสียงโมโนโทนร่ายยาวเป็นชุด...ท่ามกลางความเอ๋อของสองพี่น้องบุญรอดและบุญเลี้ยง

..................=[]=llll...เรียคุงนิ่งค้าง.......สงสัยจะประมวลผลประโยคไม่ออกจนสมองแฮงค์ไปเรียบร้อย....

......^ ^ll...แหม...ช่าก็......รอสยิ้มแหยๆ....เหอๆๆ....เจอมุขนี้เข้าไปขำไม่ออกแฮะ...

ฝ่ายชากะก็หันหน้าไปทางแกะน้อยที่สลบไม่รู้ตื่นด้วยใบหน้าสงบนิ่งแกมสมเพชเล็กน้อยพองาม...(= =....ว่าแต่พี่ท่านหลับตาอยู่ไม่ใช่เหรอฮ้า...)พร้อมกับโน้มเข้าไปกระซิบใกล้ๆหู...

.......อาริเอส......โยมยังใช้หนี้อาตมาไม่หมด......

.....ราวกับจูออนคลานออกมาจากทีวีด้วยสภาพเดอะริงแล้วกลิ้งสามตลบมาตะปบหน้า.......

แกะน้อยลืมตาเบิกโพลงโดยพลันO__O!!! นัยน์ตาเจือแววตื่นตระหนกเมื่อเสียงของคนที่ไม่อยากได้ยินที่สุดมันลอยมาเข้าหู....ก่อนเจ้าตัวจะวิ่งปรู้ดไปหลบหลังหนึ่งเพื่อนร่วมตำแหน่งและอีกหนึ่งแม่ทัพเอกทันควัน= =*...แถมเนื้อตัวพี่ท่านสั่นงันงกอย่างกับลูกแกะตกน้ำแล้วเป่าซ้ำด้วยพัดลมเบอร์สามตามด้วยแอร์เบอร์สอง......สีหน้าคล้ายเพิ่งโดนผีอำกลางวันแสกๆ...............เอ้อ..= = ท่านมูขรา....ท่านชากะน่ากลัวขนาดนั้นเลยเร้อออ~~.....=[]=.......

ช....ชาก้า~~=[]=~~.....ทำไมมาทีไม่ให้ซุ่มให้เสียง~~....คนหน้าสวยร้องเสียงแห้ว...พร้อมกับลากสองพี่น้องที่หน้าเหมือนกันอย่างกับแฝดมายืนจังก้าเป็นบังเกอร์เผื่อจะเกิดเหตุการแอ็คซีเด็นเชี่ยลอันไม่คาดคิด= =......

....อะไรฟ่ะ...พวกตรูเป็นหลุมหลับภัยไปแล้ว..........สองพี่น้องมองหน้าคิดพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย สีหน้าแต่ละคนละเหี่ยใจสุดยอดดด...

....ไอ้เจ้ามู้=[]=....เอาพวกตรูไปเกี่ยวกับความแค้น(???)ระหว่างแกสองตัวทำม้ายยย~~...

.....ก็กระซิบแล้วไงเมื่อกี้...= =^....หลวงพี่เริ่มคืบคลานเข้ามาใกล้....แหวกบังเกอร์สองตัวออกไปให้พ้นทาง....มือเรียวตวัดจะคว้าแกะน้อยที่ถอยกรูดดดด แทบจะไปสุดทางเดินเสียไกลลิบ...= =*

แกจะทำอะไรช้านนน ชากะ~~...=[]=~..

.....ก็ไม่ได้จะทำอะไรเสียหน่อย......ถอยไปทำไม....มานี่ มาใกล้ๆ....

ไม่><!!!!!ท่านมูสะบัดหน้าไม่เอาอย่างรุนแรงจนคอแทบเคล็ด...ช่างเป็นภาพที่น่าหัวเราะแบบปนสังเวชใจในสายตาผู้อยู่ในเหตุการณ์ยิ่งนัก..=w=

........แค่จะมาตามตัวไปซ่อมโบสถ์นี่เป็นอะไรไปกันโยม...=____=.....คิ้วเรียวของหลวงพี่ช่าเริ่มมุ่นอย่างไม่พอใจ.....จะให้ต้องใช้กำลังกันรึไง...

ม้ายยยย ไม่ป้ายยยย ไม่ไป~~>[]<~...ไม่ไปว้อย ไม่เอ้า~~ท่านมูร้องตะโกนโหวกเหวกราวกับเจอผี แถมยังหลับตาปี๋โบกมือไล่เสียยกใหญ่......ทั้งๆที่เจ้าตัวก็ยืนห่างกับคนที่ไม่อยากเจอเสียหลายเมตร...

แต่แล้ว....

ปึ้ก!!...

=[]=~...หวา~..จู่ๆหลังของร่างเพรียวก็ไปกระแทกเข้ากับอะไรบางอย่าง....เล่นเอาเจ้าตัวถึงกับสะดุ้งโหยง= =!!!! รีบกระโจนออกมาจากบริเวณนั้น....ก่อนจะหันกลับมาพร้อมนัยน์ตาสีมรกตที่เบิกกว้างด้วยความตกใจO_O!!!

....ท....ท....ท่าน...ราชาคามิว!!มูละลักละล่ำโค้งก้มหัวเสียแทบไม่ทัน....ในขณะที่ขุนพลอีกหนึ่ง แม่ทัพหนึ่ง และบาทหลวงอีกหนึ่งซึ่งยืนเป็นBGอยู่เบื้องหลังก็พากันโค้งตัวทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียงเสียแทบไม่ทัน...= =...ก็เล่นโผล่มาแบบไม่ทันตั้งตัวอย่างนี้นี่นา.....

ร่างบางในอาภรณ์เรียบแต่อลังอย่างกษัตริย์ยืนตัวตรงผึ่งผาย ใบหน้าออกจะติดหวานเจือไว้ด้วยแววฉงนปนหงุดหงิด คิ้วสองแฉกเลิกขึ้นสูง....ก่อนองค์ราชาจะหลุบตาลงแล้วเอ่ยปากถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบประดุจพื้นผิวของทะเลสาบในคืนอันสงัด

มีเรื่องอะไรกัน...เหตุใดจึงส่งเสียงโหวกเหวกโวยวายอยู่หน้าห้องบรรทมข้า...?นัยน์ตาสีน้ำเงินกราดมองไปยังสมาชิกปราสาททีละคนราวกับจะคาดคั้น...ไอ้เจ้าคนที่โดนมองทั้งหลายก็ได้แต่กลืนน้ำลายลงคอเอื้อกใหญ่...

...........ลืมไปสนิทว่าแถวนี้มันห้องบรรทมของพระองค์ท่าน...=[]=~...กร้าซซซซ แล้วนี้ตรูวจะโดนแช่เป็นรูปปั้นประดับพระราชวังไหมฟร้า~~......

......หนึ่งในสามขุนพล...อาริเอส มู....ก่อหนี้ไว้แล้วไม่ยอมชำระสะสาง...จนอาตมาต้องตามมาทวง....เจ้าตัวก็โหวกเหวกโวยวาย......ด้วยความไม่รู้ว่าพื้นที่บริเวณนี้องค์ราชาทรงประทับอยู่.....หากว่าเสียงโหยหวนของอาริเอสรบกวนท่านแต่ประการใด...อาตมาต้องขอประทานอภัยด้วย.....ชากะค่อมหัวลงอย่างมีมารยาท.....ใบหน้ายังคงไร้ซึ่งอิโมชั่น

......................= =...ส่วนมูก็ไม่ได้เถียงกลับแต่ประการใด ได้แต่ก้มหน้างุดๆฟังเจ้าพระบ้าแฉความไม่เต็มของตนให้ผู้บังคับบัญชาฟังอย่างเสียมิได้...= =*...ก็งานนี้เขาทำเสียเรื่องเองเสียเต็มประตูเลยนี่นา

คามิวทำตาขวางเล็กๆอย่างหงุดหงิด...ก่อนจะหลุบตาลงพร้อมยกมือขึ้นมานวดขมับแก้เครียด งั้น-------.........มู ชากะให้เจ้าไปไหนไปทำอะไรก็ตามน้ำเขาไปก็แล้วกัน.........ชากะ เจ้าจะชำระหนี้เงินหรือหนี้แค้นอะไรอาริเอสก็ตามสบายเลยนะ...ถ้าเกิดมีการโวยวายอะไรอีกก็มาหาข้าได้....เพราะการหนีหนี้ก็ถือเป็นการผิดกฎหมายของอาณาจักรเราอยู่แล้ว..ว่าพลางท่านราชาก็หันไปเหล่เจ้าแกะเล็กน้อยเล่นเอาเจ้าตัวถึงกับสะดุ้งเฮือก= =!!!!!

....แล้วพวกเราที่เป็นชนชั้นสูง....ก็สมควรจะประพฤติตัวให้เป็นแบบอย่างที่ดีต่อประชาชนใช่หรือไม่....ขุนพลอาริเอส ?... เขาขึ้นเสียงสูงเล็กน้อยพร้อมกับเลิกคิ้วเรียวเป็นเชิงถาม

อ่า--------.....ที่ท่านได้ตรัสกล่าวมาทั้งสิ้น...หาข้อผิดเพี้ยนมิได้ขอรับเจ้าของเรือนผมสีชมพูแกมม่วงผู้ไม่เหลือทางเลือกใดก็ก้มหน้างุดๆรับคำไป....ได้แต่แง่งๆๆอยู่ในใจแบบไม่แสดงออก....

...สองพี่น้องผู้อยู่ในเหตุการก็อมยิ้มกลั้นหัวเราะกันกั้กๆๆเมื่อเห็นหนึ่งในสามขุนพลพอมาเจอดำรัสแบบนี้เข้าไปถึงกับหมดท่า....ส่วนหลวงพี่ช่านั้นขยับริมฝีปากบางแย้มรอยยิ้มเย็นแฝงความวิปลาสปนจิตป่วนเล็กน้อยพองาม...-_,-~.........(ไหงท่านคามิวไม่ยักสังเกตแฮะ ทีอีแบบนี้=_,=?..)

เมื่อเสียงหัวเราะของสองพี่น้อง บุญรอด&บุญเลี้ยง เริ่มรับมือได้หนักข้อขึ้นเรื่อยๆ...คามิวก็หันขวับมาแว้ดสองพี่น้องบ้าง พวกเจ้าสองคนไม่มีงานการจะทำกันหรือกระไร!...กองเอกสารมีหลายหลากให้ตรวจ ทหารมีมากมายฝึก...ไปทำงานกันได้แล้ว!เขาเอ่ยกล่าวเป็นเชิงไล่เล็กน้อย ส่วนเจ้าสองคน...ชากะ..มู....จะไปชำระหนี้หรือมีธุระอะไรก็ไปสะสางกันเสียให้เรียบร้อย...อย่าให้เดือดร้อนคนในปราสาทอีกล่ะ....

รับด้วยเกล้า...ทั้งสี่เอ่ยขึ้นอย่างพร้อมเพรียงก่อนจะแยกย้ายไปคนละทาง...ไอโอรอสกับไอโอเรียก็ไปทำงานของตนที่ยังค้างไว้ไม่เสร็จ ส่วนมูก็โดนชากะลากไปใช้งานอีกจนได้...= =*...

เมื่อคามิวเห็นดังนั้นก็ระบายลมหายใจออกเล็กน้อย แล้วเดินหลบเข้าห้องที่ตนเองเดินออกมาด้วยอาการอิดโรยปนอ่อนเพลีย...= =~......ให้ตายสิ พระราชวังนี่มันจะสงบสุขซักวันไม่ได้รึไงน้า~...

แอ้ดดด~~.....ปัง!...

ประตูบานใหญ่เหวี่ยงปิดลง....

...พร้อมกับเสียงถอนใจของใครบางคน...

เฮือกกก...= =~ท่านคามิววันนี้น่ากลัวเป็นบ้า.....ไม่รู้ไปงาบรังแตนที่ไหนมา..=___=~.......ดุยิ่งกว่าหมีโพล่าขั้วโลกเสียงบนกรายๆดังขึ้นจากปากของพ่อแมลงสาบน่าถีบตัวเดิมดังขึ้นลอยๆ....ก่อนเจ้าตัวจะได้รับประทานมะเหงกของเพื่อนรักเข้าไปหนึ่งเป้ก...=___=

ไอ้เจ้าเซย่า....ใครเค้าเปรียบว่าดุเหมือนหมีโพล่ากัน....เค้าต้องเปรียบว่าดุเหมือนภรรยาหลวงจับได้ว่าฝาละมีไปมีเมียเก็บต่างหาก..=_,=++...หริวว่าขึ้นมาบ้างพร้อมกับแย้มรอยยิ้มเป็นประกายราวกับคนรู้ดี...(รู้สึกว่าตัวอย่างที่พี่ท่านยกขึ้นมาจะยิ่งกว่าของไอ้กาจั้วะซะอีกนะ....= =..)

พ่อม้าบินแยกเขี้ยวงุดเมื่อโดนมะเหงกเขกลงกลางกบาลแบบไม่ทันได้ตั้งตัว เอาเถอะๆ...ช่างมันเถอะน่ะ.....=w=~...อยู่ที่นี่นานเขาจะหาว่าเป็นพวกถ้ำมองไป...ไปเยี่ยมเจ้าเฮียวมันดีกว่าเน้อะ^ ^~...เซย่ากล่าวพร้อมตั้วท่าเตรียมชิ่ง...เอ้ย= =!!! ออกเดินสิ....

นั่นสิ...ป่านนี้มันคงจะฝึกอยู่กับ อาจารย์คริสตัลของมันล่ะมั้ง...= =~~....ชิริวเปรยขึ้นมาลอยๆ.....ป่านนี้ก็คงจะอยู่แถวๆสนามฝึกวิชาสินะ......น่าแปลก.....ทั้งที่ฝึกวิชาขนาดนี้ พอเจอหน้าคนสวยที่ผมเขียวๆคนนั้นทีไร ถึงเป็นลมได้ทุกทีสิน่า...-_,-lll..(ว่าแต่นี่อาหริวรู้ได้ไงเนี้ย=[]=!!!!!)

งั้นเราก็รีบไปกันดีกว่า...^ ^~....โฮ....อยากเห็นมันถูกอาจารย์มันซัดกระเด็นเร็วๆอ่ะ......โห...เซย่าคุง= =....นี่เคยมีความคิดอะไรที่มันบรรเจิดสังคมผุดออกมาจากสมองของท่านไหมเคอะ..?

ทั้งสองเตรียมออกเดินไปเต็มที่.....แต่พอหันหลังกลับก็ต้องไปป้ะเข้ากับ......

จะไปไหนกัน....เด็กๆ...-___,-+~~..

เสียงเข้มดังขึ้นอย่างจงใจหลอนเต็มที่....ใบหน้าทะมึนพร้อมร่างสูงตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเหล่า เด็กๆ ทั้งสอง.....ซึ่งอยู่ในอาการอึ้ง...=[]=

ท่าน...ขุนพลมิโร่=[]=!!!!ชิริวร้องเสียงหลง....ส่วนเจ้าเซย่าอยากจะเปล่าเสียงเท่าไหร่ก็เปล่งไม่ได้....ได้แต่อ้าปากพะงาบเหมือนปลาดุกพุ้ยน้ำ...

อู้งานกันเหรอไง....เซย่า...ชิริว...- -^~...ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินยังคงยิ้ม...หึหึ....อยู่อย่างนั้น...........พร้อมเอ่ยประโยคที่รู้กันดีว่าได้ยินเมื่อไหร่สองตัวนี้มันต้องเผ่น...= =

เอ้อ....อ้า....เอิ้ม..................ก็..............................ท่านก็อู้เหมือนกันใช่ไหมล่ะ= =!!!!!!เซย่าได้ทีขี่เพกาซัสไล่....เล่นเอาแมงป่องที่กำลังเบ่งก้ามชูหางจำต้องผงะ....สมองเค้นความคิดหาทางหนีทีไล่อย่างฉุกละหุก.......เด็กมันดักทางตรูได้..อ้าคคค= =...เสียฟอร์มหมด...

หึ...ไม่หรอก......หน้าที่ของขุนพลอย่างข้าก็คือดูแลเชื้อพระวงศ์....ที่ข้ามาดูนี่ก็ถือว่าเป็นการสังเกตการณ์ประจำหน้าที่อย่างหนึ่ง...มิโร่ตีหน้าขรึม (แม้เหงื่อจะแตกพลั่ก= =...) เรียกให้ไอ้ทหารยามและราชองครักษ์สองตัวเบื้องหน้ายิ่งชักสีหน้าเอือมขึ้นไปอีกเป็นเท่าตัว........นั่นมันก็อู้แหละท่านมิโร่!!...

อ้ะๆๆๆ...นี่....ท่านมิโร่อู้แล้วยังถ้ำมองอีกเหรอ...หึหึหึหึหึ...-_,-+++ชิริวนัยน์ตาเป็นประกายพร้อมกล่าวดัก

พวกเจ้าก็ไม่ต่างไปจากข้านั่นแหละ...หึหึหึหึหึ...-_,-+++++มิโร่ย้อนอย่างไม่สนใจจะแก้ตัวเรื่องอู้อีกต่อไปแล้ว...= =.....แถมหน้าพี่ท่านนี่ทะมึนเสียยิ่งกว่าอะไรดี...

ทั้งสองฝ่ายส่งสายตาสื่อภาษาใจปะทะกันโช้งเช้ง...เหมือนบอกเป็นนัยๆว่า....

.......เรื่องอู้นี่เป็นความลับระหว่างเราสามคนนะเฟ้ยยย...=_,=......

โอเค.....ชั้นจะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น...มิโร่กล่าวรวบรัดตัดความ

พวกผมก็ไม่รู้ไม่เห็นเหมือนกัน...เซย่ารับอย่างง่ายๆ

..............................เงียบไปพักนึง.....

............ตื้ดๆๆๆ....ลบเหตุการณ์ออกจากเมมโมรี่...ไม่เคยมีเรื่องนี้เกิดขึ้น...deletedeleteแอ่ดดดดด~~.......

เอาล่ะ.....^ ^~...แล้วนี่...ทั้งสองคน...เห็นว่าจะไปดูเจ้าชายฝึกวิชากันใช่ไหม..ป่องน้อยเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว(= =...เนียนจริงพ่อคุณ)

...ก็...ใช่ครับ...

พาข้าไปหน่อยสิ...ไปดูด้วยน่ะ...-_,-~ร่างสูงใหญ่ยิ้มน้อยๆ

เจ้าม้าบินทำหน้าเบ้... ท่านมิโร่....วันนี้ท่านไปกินยาผิดสูตรอะไรมา เมื่อก่อนกี่วันๆกี่ครั้งๆที่มันไปฝึกท่านไม่ยักกะไป ไหงวันนี้เกิดบ้าอะไรขึ้นมาล่ะท่าน..ม้าบินน้อยชะงักไปนิด ก่อนจะยักคิ้วยิ้มเผล่ราวกับรู้ทัน อ้ะๆๆๆ....รึว่าท่านเป็นห่วงองค์ราชา เลยคิดจะมัดมืดมัดเท้าไอ้เฮียวโยนเข้าพิธีแต่ง ให้ท่านคามิวหายเครียด....อะแน่~...เป็นห่วงท่านราชาก็ไม่บอกกันเล้ยยย~

โป๊ก!!!!!

อย่างไม่รอให้ขาดคำ.หมัดลุ่นๆทิ้งตัวลงอย่างสวยงามกลางกะโหลกของเจ้าเซย่าเข้าเต็มรัก...=___=....โดยฝีมือชายหนุ่มผมยาวข้างๆที่สีหน้าเอือมระอาเกินคำบรรยาย

หริว!! แกจะโขกมาทำ...!พ่อม้าบินทำท่าจะโวย แต่ก็ดันโดนเอากำปั้นอุดปากเข้าให้อีกรอบ

นายนี่ไม่ไหวเลยจริงน้า...=__=..ชิริวกล่าวอย่างปลงๆ...พร้อมสะกิดเพื่อนรักให้หันไปมองสีหน้าของท่านขุนพลมิโร่ที่แลดูเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด...

....รอยยิ้มที่เคยพราวบนใบหน้ากลับเลือนหาย....นัยน์ตาสีน้ำเงินนั้น...ทอประกายกังวลและหนักใจอย่างเห็นได้ชัด.............สีหน้าเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเอาเสียดื้อๆอย่างนั้น.....

......ก็จริงอย่างที่เซย่าพูด.......

.............เขาเป็นห่วงคามิวจริงๆนั่นแหละ........ถึงฐานะของคามิวจะเปลี่ยนไป....ไม่สิ...ต้องเรียกว่าชีวิตพลิกผันจากหน้าฝ่าพระบาทเป็นหลังฝ่าพระหัตถ์(= =...สำนวนอะไรของพี่ท่านน่ะ..?)....

..........ถึงแม้ว่าถานะ...ของเราสองคน.....จะแตกต่างกันขนาดไหน....

........................เขาก็ยัง....ตัดใจไม่ได้........

อะแฮ่ม....= =*

เสียงกระแอมไอของชิริวอย่างหมายจะเรียกสติผู้มียศสูงกว่าให้หลุดจากภวังค์ ดึงเขาออกมาจากโลกของความคิดในสมองอย่างกะทันหันเสียจนเขาถึงกับตั้งตัวไม่ติด... พลางพยายามเก็บรวบรวมสติที่มันหายไปขึ้นมาทีละสตางค์ๆ หมายจะให้มันเต็มบาทกับเขาสักที= =....

ก็สรุปว่า...ท่านอยากไปดูเจ้าเป็ดน้ำแข็งไสตราซีพีฝึก......พวกกระผมก็...มิอาจขัดประสงค์.........ตามมาเลยครับท่านมิโร่...ชิริวกล่าวตัดบทเสียรวบรัดตัดความ พร้อมกับก้าวฉับๆปล่อยให้ทั้งเพื่อนและผู้บังคับบัญชาวิ่งไลตามกันเสียแทบไม่ทัน........ขณะที่เจ้าตัวน่ะรึ?...หึหึหึ.....วิ่งลิ่วพร้อมกับรอยยิ้มวิปลาศไปโน่นแล้วเจ้าค่ะ...-_,-~

.....จะว่าไป....เรื่องราวของท่านราชา....กับขุนพลมิโร่นี่....ก็...เหมือนมีอะไรแฝงอยู่นะ......

.........แบบนี้คงต้องไปสืบดูซะแล้ว...หึหึหึ........

.............รอก่อนข่าวอื้อฉาว...ชิริวกำลังจะไปสาวให้ถึงที่><!!!!!! โฮๆๆๆๆ~~....

****************************************************************************************

ย่าห์!!

องค์ชายพุ่งเข้าใส่ร่างสูงกว่าพร้อมกับออกหมัด....หากแต่ร่างนั้นกลับหลบได้อย่างง่ายดาย

ช้าไป! เร็วกว่านี้เฮียวกะ!!

.....ฮัดช่า!!!

เขาปล่อยหมัดออกไปอีกครั้ง...ใบหน้าหล่อเหลาดูกระสับกระส่ายอย่างเห็นได้ชัด

ดีขึ้นแล้ว...เฮียวกะ ปกติเจ้าทำได้ดีกว่านี้นี่!! ปลดคอสโม่ของเจ้าออกมา!!!

เสียงแนะของท่านอาจารย์ยังคงดังมาอีกเป็นระลอก.....หลายครั้งเกินไป...จนเขาชักจะหน่ายเสียแล้ว

ฮึยยย~....ไดมอส ดัสต์!!!!!!

ไอเย็นรุนแรงก่อตัวพุ่งเข้าหาร่างสูงในทันใด...เกล็ดหิมะสะท้อนประกายแสงสุริยันวิบวับลอยละลิ่วปลิวว่อนไปทั่ว.......

หากแต่มือของผู้สูงวัยกว่ากลับรับพลังไอเย็นนั้นไว้ได้ด้วยมือเพียงข้างเดียวเท่านั้น!!!!!..........และบีบมันสลายหายไปในพริบตาราวกับเป็นเพียงก้อนน้ำแข็งไสที่เปราะบาง....

นัยน์ตาคู่คมของอาจารย์นั้นหันมาสบเข้ากับนัยน์ตาสีฟ้าน้ำแข็งของชายหนุ่มผมทองผู้เป็นศิษย์....ก่อนจะหลุบลงแล้วส่ายหน้าน้อยๆราวกับปลงอนิจจัง...

เฮียวกะ....วันนี้เจ้าเป็นอะไรไป...ดูไม่ค่อยมีสมาธิเอาเสียเลยนะ....

ร่างของผู้ที่รับฉายาว่า นักรบคริสตัล ทรุดตัวลงนั่งกับม้านั่งข้างตัวอย่างเหนื่อยใจ....พร้อมกับจ้องมองไปทางศิษย์ของตนราวกับจะเค้นหาคำตอบ......

หากแต่ร่างนั้นยังคงได้แต่ยืนนิ่ง....เงียบ...และบ่ายหน้าไปอีกทางเพื่อหลบสายตาเพียงเท่านั้น....

เฮียวกะ....- -~...

......................ครับ...ท่านอาจารย์คริสตัล...เขากล่าวรับน้ำเสียงราบเรียบ.......เรียบจนดูคล้ายจะไร้มารยาทชอบกลในที...

กลุ้มเรื่องอะไรอยู่น่ะ...?

...............................ก็.....เปล่านี่ครับ...เฮียวกะทรุดตัวลงนั่งพร้อมคว้าขวดน้ำขึ้นมาดื่มแก้กระหาย.....ส่วนนักรบคริสตัลก็เริ่มจะออกอาการเลิกคิ้วสงสัยอย่างออกนอกหน้าขึ้นมาเสียแล้ว...

.....ดูท่าว่าที่คามิวเคยบอกว่าเจ้าปากแข็งน่ะ....ข้าคงจะ...............ไม่เชื่อไม่ได้ซะแล้ว....เขากล่าวประโยคอย่างอมยิ้มนิดๆ....

.....ปากแข็ง.....

.........คำพูดนี้...มันช่วนให้นึกถึงท่านคามิว.....

.....................แล้วก็.....คนคนนั้นด้วย............

ซ่า~~!!!!!

อ้า~!!! ท่านอาจารย์ทำอะไรน่ะ=[]=!!!!!!เฮียวกะร้องท้วงขึ้นเสียงหลง เมื่ออยู่ดีๆน้ำในเหยือกของท่านอาจารย์ก็ถูกสาดกระจายมาทั้งเหยือกทั้งน้ำลงหัวทองๆของเขาเสียเต็มหน้า.....ท่านอาจารย์ทำไมถึงต้องแกล้งผมเหมือนพวกวิปริตคนอื่นๆในปราสาทด้วย= =!!!!!...

ข้างฝ่ายผู้ถูกต่อว่าต่อขานกลับหลุบตาลงพร้อมยกมือขึ้นมานวดขมับอบ่างปลงอนิจจัง

เฮียวกะ....เจ้าน่าจะพิจารณาตัวเองไดแล้วนะ...เขาเว้นวรรคถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะร่ายต่อด้วยใบหน้าสุดเอือมระอา กะอีแค่เหยือกน้ำแค่นี้ แถมข้าอุตส่าห์ไม่ขว้างด้วยความเร็วเต็มพิกัด.....ตามศักยภาพการต่อสู้ตามปกติของเจ้าควรจะรู้ตัวก่อนสัก2.58วิ...แล้วก็หลบมันได้อย่างง่ายดายแล้ว......แต่นี่เจ้ากลับ...เขาเว้นจังหวะเพื่อแสดงสีหน้าเหนื่อยหน่ายใจให้เต็มที่พร้อมถอนหายใจซ้ำอีกรอบ เจ้ากลับ....นั่งเหม่อลอย...รอให้เหยือกไปปะทะกับหน้าเจ้าเสียอย่างนั้น..........นี่ถ้าเกิดเป็นสถานการณ์ปกติละก็ พระนครแซงค์ทัวรี่แห่งนี้คงไร้ผู้นำคนต่อไปเป็นแน่แท้= =!!!!!!!!ฝ่ามือหนาตบโต๊ะที่วางอยู่ข้างม้านั่งด้วยแรงเอือมสุดฤทธิ์ส่งเสียงสะเทือนเลือนลั่นดัง ปึ้ง! เล่นเอาเฮียวกะที่ยังอยู่ในสภาพลูกเป็ดตกน้ำเปียกมะลอกมะแลกถึงกับสะดุ้งตัวโยน...

นัยน์ตาคู่คมนั้นกราดมองมายังร่างของพ่อเป็ดน้อยอีกครั้ง...

ข้าขอถามเจ้าอีกครั้งหนึ่ง...ซิกนัส..เฮียวกะ......ศิษย์ของข้า

เขากล่าวเอ่ยอย่าง ช้าๆ ชัดๆ ตรงตามอักขระการออกเสียงทุกประการ....แบบว่าจะหูตึงหูหนวกขนาดไหนได้ยินเข้าไปก็เก็ท

...............มีเรื่องอะไรกวนใจรึเปล่า.....เพราะหากปล่อยไว้อย่างนี้สมาธิในการต่อสู้ของเจ้ามีแต่จะดึ่งลงเหวแบบฉุดไม่ขึ้น!! และหากมันเป็นอย่างนั้นจริง!...วิชาที่เจ้าร่ำเรียนมาทั้งหมดคงสูญเปล่าเป็นแน่!!!

ท่านอาจารย์คริสตัลไม่ว่าเปล่าดีดนิ้วลงไปกลางหน้าผากเฮียวกะซะหนึ่งเป้ก....เล่นเอาเจ้าตัวถึงกับหน้าหงายไปเลย...

....แรงดีดอันเปี่ยมไปด้วยคอสโม่ของความห่วงใยเต็มขั้นเลยนะนั่น= =.....

....ผม...หนีออกไปนอกปราสาทครับท่านอาจารย์....เฮียวกะกล่าวเสียงเรียบอย่างไม่คใคร่อยากจะเล่าสักเท่าไรนัก....ก็แหงล่ะ เขาแอบหนีไปนี่นา...

ห๊ะ!!!!!! อีกแล้วเรอะ!!!!!...นัยน์ตาสีเข้มพลันเบิกกว้างอย่างฉุนเฉียวเล็กน้อย....ก็ว่าเดี๋ยวนี้เจ้าเฮียวมันชอบหายแว้บไปซะเฉยๆ

ณ...หลังพุ่มไม้พุ่มหนึ่ง...

ห๊ะ!!!!!! อักแล้วเรอะ!!!!!...มิโร่ร้องเสียงหลง....พร้อมกับหันไปจ้องเซย่าและชิริวที่ต่างพากันสะดุ้งเฮือกเมื่อโดนจับได้ พวกเจ้าสองตัว....สมรู้ร่วมคิดด้วยใช่มั้ยยย...-_,-ท่านขุนพลขบเขี้ยวเคี้ยวฟันกรอดๆอย่างเคียดแค้น...

อ่า...เอาน่าท่านมิโร่^ ^lll อย่าเสียงดังไปน่าเดี๋ยวสองคนนั้นรู้ตัวพอดี....เซย่ารีบไกล่เกลี่ยด้วยกลัวความผิดมันจะมาถึงตัวเสียอีกกระทง...

ฝ่ายหนุ่มผมน้ำเงินก็ได้แต่แยกเขี้ยวยิงฟันให้ผู้ต่ำบรรดาศักดิ์กว่าให้เสียวไส้เล่น ประมาณว่า ....นี่ถ้าไม่ได้อยู่ในสถานการณ์แบบนี้พวกเจ้าสองตัวโดนเชือดไปทำม้าบะช่อกับกิ้งก่ายัดไส้แน่= =+!!!!....

....ผมก็ไปเจอคนๆนึง.....แล้วเราก็เป็นเพื่อนกัน.....เฮียวกะเล่าอย่างอ้อมๆแอ้มๆ....ในหัวก็มีใบหน้าหวานๆของคนๆนั้นผุดขึ้นมาด้วย.....เอ้ะ= =!!! ผุดขึ้นมาทำไมเนี้ย!!!!.......นึกถึงแบบนี้หน้ามันพาลจะร้อนผ่าวขึ้นมาเสียเฉยๆ

ชอบเขาล่ะสิ...นักรบคริสตัลกล่าวเสียงเรียบ...เล่นเอาเฮียวกะฉุนกึก= =!!

เขาเป็นผู้ชายนะท่านอาจารย์!!!!!!

อา....งั้นเจ้าก็เป็นพวกไม้ป่า....เสียงเรียบๆลอยเข้ามาอีกระลอก...ราวกับหอกทะมึนซัดแทงใจดำพ่อเฮียวกะเข้าให้ดังฉึก!

เป็ดน้อยเริ่มบูด ท่านอาจารย์เริ่มพูดจาเหมือนไอ้แมงสาบกับหริวเข้าไปใหญ่แล้ว....ไม่ตลกนะท่าน...และแล้วเฮียวกะก็ต้องชักสีหน้าถมึงทึงอีกครั้งเมื่อเสียงหัวเราะน้อยๆลอยมาปะทะโสตประสาท....ท่านอาจารย์ทำไมถึงเป็นไปกับไอ้พวกนั้นด้วย=[]=!!!!!!!

(ณ หลังพุ่มไม้...

เซย่า-เฮ่ย ไอ้หริว เฮียวมันนินทาพวกเราอ่ะ...

ชิริว เออ...รู้ ตูฟังอยู่=____=

มิโร่ พวกแกจะสงบปากสงบคำให้ชั้นได้ฟังเต็มๆหูซักวินาทีไม่ได้รึไงฟ่ะ=[]=!!!!!)

แล้ว....ติดใจอะไรถึงได้ไม่มีสมาธิฝึกอย่างนี้ล่ะ...?^ ^~..คราวนี้ร่างสูงเอ่ยถามผู้เป็นศิษย์เสียหน้าระรื่น...ดูจะสุขใจนักหนา ที่ได้ถากถางเป็ดน้ำแข็งไสน้อยผู้ยังทำหน้าบูดหน้าเบี้ยวอยู่อย่างอารมณ์เสียตรงนั้นนั่นล่ะ....-_,-lll

.....ก็ไม่ได้ติดใจอะไรหรอกครับท่านอาจารย์...เฮียวกะกล่าวเสียงเรียบพร้อมหลุบนัยน์ตาลง ก็แค่........เค้าดูไม่ค่อยปรพสีประสา....ก็เป็นห่วงนิดหน่อยแค่นั้น............อีกอย่างก็ไม่ได้เจอกันมาสองวันแล้ว....เจ้านายเค้าดูอาจจะเจออะไรน่ากลัวก็ได้....แล้วก็..............

..........เขาไปทำอะไรเสียหายไว้ที่โน่นเยอะเลยน่ะสิ...-_,-lll....

แล้วก็อะไรเหรอเฮียวกะ..?คำถามจากท่านอาจารย์เล่นเอาสีหน้าหนุ่มผมทองชักจะแลดูเอือมระอากับการกระทำของตนเองขึ้นมาตงิดๆ

ท่านอาจารย์อย่ารู้จะดีกว่าครับ...เขากล่าวปฏิเสธด้วยรอยยิ้มเจือนๆ....เขารู้หรอกน่ะ ว่าขืนอาจารย์รู้ว่าเขาไปเป็นลม, ชวนเค้าหนีเที่ยว, ทำงานบ้านคนอื่นเละ อยู่ที่นู่นละก็...ได้โดนเทศนาเสียหูชาเป็นแน่แท้...

นักรบคริสตัลมุ่นหัวคิ้วลงอย่างฉงนปนงงงวยเล็กน้อย...หากแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร.......ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นระบายลมหายใจด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มน้อยๆ...

.......ท่านคามิวน่ะ...เป็นห่วงเจ้ามากนะ...

...เอ๋

เฮียวกะหันขวับอย่างประหลาดใจที่จู่ๆท่านอาจารย์ของเขาเบี่ยงประเด็น มาเข้าเรื่องนี้มาเสียได้...

...ยังไงก็อยากให้ช่วยทำตัวให้มันดูมีกะจิตกะใจจะทำอะไรดีๆกับเค้าบ้างจะได้ไหม?....เข้าใจหรอกนะว่าเป็นห่วงเพื่อน....แต่ยังไง เจ้าก็เป็นเจ้าชาย....เป็นอนาคตของอาณาจักรแซงค์ทัวรี่แห่งนี้นะ....รอยยิ้มนั้นราวกับจะปลอบโยน ยังไงซะ...ถ้าไม่สบายใจมากตอนนี้ข้าจะปล่อยให้ไปหาเพื่อนซะ....แล้วก็...ช่วยกลับมาก่อนอาหารเย็นด้วยล่ะ....ไม่อย่างนั้นท่านคามิวคงจะกังวลน่าดูเลย...

ท่านอาจารย์...เฮียวกะเอ่ยเรียกบุรูษผู้นั้นด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม......

เอาล่ะ...ไปได้แล้ว^ ^~ ฝากความคิดถึงให้ผู้โชคดีที่ได้รับ ความห่วงใยจากเจ้าด้วยล่ะ...เฮียวกะ ฮะๆๆๆ..

ท่านอาจารย์=_____=...

อะน่า...ไปได้แล้วล่ะ...อย่าไปทำอะไรเขาเดือดร้อนนะ ศิษย์ข้า..นักรบคริสตัลยืนมือมาตบบ่าหนุ่มผมทองอย่างเอ็นดู....

เฮียวกะยิ้มรับและทำท่าจะก้าวออกไป...หากแต่กลับนึกอะไรขึ้นมาได้ซะก่อน...

เอ่อ...ท่านอาจารย์คริสตัล..

อะไรเหรอ..?...เฮียวกะ..ใบหน้าคมหันหลับมาด้วยรอยยิ้มอย่างใจดี

เรื่องของท่านอาจารย์คามิวน่ะ...เขาเว้นจังหวะเล็กน้อยเพื่อเรียบเรียงถ้อยคำพูด คือว่า....ผมเคยได้ยินมาว่าท่านคามิวเป็นเพียงแค่รักษาการณ์ตำแหน่งราชา.....ถ้าวันหลังท่านจะช่วยเล่าให้ผมฟังถึงรายละเอียดบ้างจะได้ไหมครับ?..

รอยยิ้มบนใบหน้าของนักรบคริสตัลพลันเจือนลงเล็กน้อย ข้าเสียใจด้วยนะเฮียวกะ...เรื่องนี้ข้าก็ไม่อาจรู้ได้.....เพราะในตอนนั้นข้าก็ยังไม่ประสีประสา ยังไม่ได้เข้าวังมาเสียด้วยซ้ำ....แต่แล้วเขาก็ทำหน้าเหมือนนึกขึ้นได้ จริงสิ...แต่ถ้าเป็น ท่านเสนาธิการซาง่า หรือท่านแม่ทัพไอโอรอส ต้องรู้เรื่องแน่ๆ......ความจริง...ถามพวกขุนพลหรือเลขาธิการก็น่าจะรู้กันนะ...ข้าว่า..........ถ้าเจ้าว่างๆก็ไปถามดูสิ...^ ^~...ข้าว่าเป็นเรื่องที่เจ้าชายอย่างเจ้าสมควรรับรู้...เขาปิดท้ายประโยคด้วยรอยยิ้มดังเดิม...ทำให้เป็ดน้อยเริ่มใจชื้นขึ้น...ก่อนร่างนั้นจะวิ่งลิ่วหายไปลับจากสายตา...

โดยมีนัยน์ตาหลายๆคู่....จ้องตามแผ่นหลังนั่นไป...

....เฮียวกะ...เจ้านี่ละน้า.........คงจะมีความสำคัญ...มากล่ะสิท่า...ผู้เป็นอาจารย์ยิ้มขำๆกับตนเอง...

.....รู้ตัวรึเปล่าว่าตอนที่เจ้าเล่าเรื่องเพื่อนคนนั้นน่ะ.....หน้าแดงก่ำยิ่งกว่ามะเขือเทศ...

อ้อ...แล้วก็...เสียงหัวเราะหึหึหึเริ่มดังขึ้น

ไอ้การแอบฟังคนอื่นเขาคุยกันน่ะ...มันเสียมารยาทนะ....เซย่า ชิริว ท่านขุนพลมิโร่...

นัยน์ตาสีเข้มกราดมองไปยังพุ่มไม้ด้านหลัง...โดยที่บุรุษทั้งสามที่โดนเรียกชื่อก็ได้แต่โผล่หน้าขึ้นมาด้วยสีหน้าจ๋อยๆ....ทำไงได้ล่ะ โดนจับได้ซะแล้ว...= =....แต่โดนนักรบคริสตัลจับได้แบบนี้คงไม่โดนเอาไปโพนทะนาที่ไหนหรอกเนอะ...

แหม~...ท่านนี่ละก็...ถ้าพวกกระผมเสนอหน้าออกมา ท่านองค์ชายเฮียวกะ มันจะยอมพูดเปิดใจหรือท่าน....ท่านก็รู้ดีนี่ว่าหน้ามันแสนจะบ้างงงง บางเสียขนาดไหน..เซย่าตอบด้วยน้ำเสียงประชดประชันเล็กน้อย พร้อมกับแล่บลิ้นยิ้มเผล่สีหน้ากวนส้น

...แต่พวกเจ้าก็เหลือเกิน...นี่ถ้านินทากันเสียงดังกว่านี้คงได้โดนเจ้าเฮียวกะมันจับได้ไปแล้ว....ถ้าไม่ใช่ว่ามันกลุ้มเรื่องเพื่อนใหม่ของมันอยู่ล่ะก็นะ

....สมควรกลุ้มอยู่นะ...ก็สวยออกขนาดนั้นนี่..-_,-~..ชิริวเริ่มโผล่หัวเข้ามาสอดบ้าง

หือ...สวย!? เห็นเฮียวกะบอกว่าเป็นผู้ชายนี่!!??

ก็ผู้ชายสวยไงท่าน มีให้เห็นออกเกลื่อนกลาด....ท่านมูก็ใช่..ท่านราชาก็ใช่

ไอ้เซย่าลามปามแล้วนั่น= =..

ช่างชั้นเหอะน่า..

...งั้นเหรอ..อืมมม...งั้นศิษย์ชั้นก็เป็นพวกไม้ป่าจริงๆสินะ..-__-lll

ไว้จะถ่ายรูปมาให้ทัศนาดีไหมขอรับกระผม ท่านนักรบคริสตัล

ก็ดี อยากเห็นเหมือนกันคนที่ศิษย์ข้าห่วงนักห่วงหนา....อีกอย่างไม่ต้องพูดขอรับก็ได้ พิธีรีตองกันเกินไปแล้วน่า

โฮ...งั้นก็ดี ผมยิ่งกระดากปากอยู่ด้วย ฮ่าๆๆ..

และแล้วบทสนทาของราชองครักษ์หนึ่ง ทหารคนสนิทหนึ่ง และอาจารย์ขององค์ชายอีกหนึ่ง ก็ดำเนินต่อไปอย่างดุเด็ดเผ็ดมันส์...

โดยที่ท่านขุนพลมิโร่ผู้นั่งนิ่งเงียบๆอยู่อีกมุมของสนามฝึก....ก็ยังคงติดใจค้างคาอยู่กับประโยคนั้น...

....ประโยคของเฮียวกะท่านถามถึงเรื่อง...การเป็นราชาของคามิว...

............มันชวนให้เขานึกไปถึงครั้งนั้น...............

.......................เหตุการณ์ที่ทำให้เขา.....ต้องเสียคามิวไปตลอดกาล.....

*************************************************

เฮ้ย...

ไม่จริงน่ะ...

นั่งวี่อัพซินสตอรี่แล้ว!!!!!!!!...กรี้ดดดดดดดดดดดดดดTT[]TT~~!!!!../me แทบจะจุดพลุฉลอง...

....ผ่านไปนานแสนนานเหลือเกิน...TT TT/me เริ่มพูดเหมือนคนแก่....กลับม้า><!!!!...

ตอนนี้ขอบอกว่า....แต่งเอาใจพวกนิยมโกลด์กันสุดๆ...= =....พอใจกันไหมคะ..(จะว่าไปมันยังไม่เยอะมากเลยนะ...= =....โกลด์บางคนต้องเซฟๆไว้ออกตอนหลังๆบ้าง เหอๆๆๆ...)

ไม่ได้อัพซะนาน...คงยังไม่ลืมกันไปน่อ...

(ว่าแต่สิบสี่สียังไม่ได้อัพซะที...คิดมุขไม่ออก......ฮ่า...= =..)

ยังไง...เดี๋ยวอาทิตย์หน้าก็ปิดเทอมแล้ว คงมีโอกาสไดอัพฟิคถี่ขึ้น^ ^...ส่งคอสโม่เป็นกำลังใจให้วี่ปั่นงานสำเร็จไปด้วยดีด้วยนะเคอะ...เอิ้กส์ๆๆๆ

บายคร่า~!!!!....พรุ่งนี้ที่สดใสรอเราอยู่~~...(=w=~...)

ปล.อีกไม่นานคงได้มีตอนพิเศษของคู่มี่มิวโดยเฉพาะ...ทนรอกันอีกซักกะติสสสส นะคะ^ ^

ปล.2 สำหรับใครที่ไม่ได้ไปเม้นต์บลอค...วี่ไปเยี่ยมบลอคทุกคนทุกครั้งที่อัพนะ^[]^~...อย่าได้น้อยใจปายยย..(ขี้เกียจเม้นต์...แง้....แมวอะไรนิสัยเสียจริง= ="..)