[รั่วแลนด์]รั่วที่9:แคว้นใบไม้เขียว

"เสร็จซะทีนะ  -*-.....ทั้งคืนเลยหรือเนี่ย......ชิ สวะเอ๊ย!"

คุณเจ้าหญิงสบถคำที่ไม่สมควรออกมาจากปากของเด็กสาวอายุรุ่นราวคราวเธอออกมาอีกสองสามคำ ก่อนจะใช้ปลายเท้าเขี่ยร่างไร้เรี่ยวแรงที่นอนหมอบอยู่ข้างๆแพที่เพิ่งต่อเสร็จไม่นานมานี้

...........นับวันนิยายเรื่องนี้เริ่มจะไม่เหมาะกับเยาวชนขึ้นทุกที.....

ข้างฝ่ายคุณชายบุคคลตัวอย่างแห่งปีนามสึนามิ เห็นการกระทำอันไร้ความเมตตา(ว่าง่ายๆป่าเถื่อน)เข้า ก็รีบโบกไม้โบกมือ แก้ตัวแทนเป็นเป็นการใหญ่ ด้วยความกลัวว่าหากปล่อยไว้นานๆสิ่งที่เขี่ยร่างไร้สตินั้นจะได้กลายเป็นคมดาบของคุณเจ้าหญิงซาดิสต์แทนที่จะเป็นปลายเท้า

"อ....อ่า.........อย่าถือสาเขาเลยนะครับ ยังไงเขาก็ทำงานคนเดียวทั้งคืน...มันก็ต้องมีข้อจำกัดบ้างนั่นล่ะครับ^ ^lll....."

หญิงสาวได้ยินดังนั้นก็เริ่มทำเสียงจึกจักในลำคอ "= =.....เออๆ....ถึงรู้อย่างนั้นมันก็อดหัวเสียไม่ได้ฟ่ะ......"

ว่าแล้วคุณหญิงท่านบ่นคำสบถคำอุบอิบอยู่คนเดียว พร้อมกับเตะทรายกลบไอ้คนต่อแพไปพลาง.....นี่เธอจะก่อ ฮวงซุ้ย เรอะ...?

"เอ้าๆๆๆ....เจ้าพวกเหยาะแหยะ รีบๆขึ้นแพกันได้แล้ว จะออกเดินทางแล้ววว~~!!!!"

คุณเธอหันกลับมาป้องปากตะโกนเรียกหนึ่งคน หนั่งหมา หนึ่งแมว หนึ่งคนปีกค้างคาว และอีกหนึ่งนายเงือกที่ยังนั่งจกอีแก่กินน้ำกันหน้าตาเฉ้ยยยย....

"เฮ้ยๆๆ.....เดี๋ยวก่อนเด้~~....กำลังลุ้น...."คาวเกิร์ลกันนี่กัดริมฝีปากนั่งลุ้นตัวโก่ง เมื่ออีกฝ่ายลังเลไปมาระหว่างไพ่สองใบในมือของเธอ.........ก็นี่น่ะมันรอบสุดท้าย เหลือมานั่งจับกันอยู่สองคนมาได้พักใหญ่ๆแล้ว!

ข้างพ่อเงือกฝ่ายตรงข้ามนามกันย์ก็เครียดไม่แพ้กัน.....เขาเลื่อนมือไปมาระหว่างไพ่สองใบในมืออีกฝ่าย....สีหน้าปานว่าเดิมพันด้วยชีวิตอะไรประมาณนั้น.....

....สาเหตุที่สีหน้าเครียดเป็ด(ปกติต้องเซ็งเป็ด ไม่ใช่เรอะ!?)กันขนาดนี้....ก็ไม่ใช่เพราะอะไรหรอก.....

"ครายแพ้~~น้ำทะเลสองลิตรรออยู่น้าจ้า~~"เจ้าแมวหง่าวร้องเงี้ยวขึ้นมาอย่างซะใจเป็นที่สุด ดูเหมือนจะมีความสุขมากที่กำลังจะได้จับเอาน้ำดิบๆสองลิตรกรอกลงปากเพื่อนรัก...

"นี่พวกแก้~!!!!! ถ้าไม่รีบมาละก็แม่จะทิ้งให้แห้งตายอยู่บนเกาะนี่ซะเลย = =!!!!"

น้ำเสียงเหิ้ ยมๆลอยมาตามลม...เล่นเอาชาววงไพ่ถึงกับขนพองสยองเกล้าอกสั่นขวัญแขวนกันไปตามๆกัน...

เมื่อคาวเกิร์ลน้อยได้ยินเสียงคุณองค์หญิงก็รีบโมเมมั่วซั่ว ดำตามน้ำเอาตัวรอด "อะ....ป....ปานีล่ารอพวกเราอยู่นี่นา!.....เราเลิกเล่นแล้วก็รีบไปขึ้นแพกันดีกว่าน้า^ ^...."เธอยิ้มหวานปานน้ำตาลหยด พร้อมกับล้มไพ่เลิกเล่นหน้าตาเฉ้ยย....

"น...น...นั่นสิ!!!! องค์หญิงของพวกนายโหดปานนั้นรีบๆไปเหอะน้า...."เจ้าปลาก็เอามั่งล่ะ สองกันโมเมกันเองเสร็จสรรพก็รวบสำรับไพ่แล้วเผ่นไปหาเจ้าหญิงปานีล่าด้วยความไวแสง....

เจ้าแมวดำสีหน้าเปลื่ยนทันทีทันใด.....เมื่อเห็นว่าเหยื่อในกำมือ(อุ้งเท้า..?)ตั้งท่าจะชิ่ง= =.....

"เฮ้ย....นี่พวกแกจะหนี....อ้อคคคค!!!!!" ไม่ทันจบประโยคเจ้าแมวก็โดนฝ่าพระบาทาอันหนักหน่วงขององค์หญิงบดขยี้บี้กระดูกสันหลังเสียจมดิน...(ดินน่ะยุบ...แต่กระดูกสันหลังไม่ยักกะหัก...- -*)

"แกนั่นแหละไอ้แมวตัวดี!!! เอาแต่พล่ามอยู่ได้รีบขึ้นแพไปได้แล้วเฟร้ยยยยย!!!!!!!!" องค์หญิงโหดตะคอกเสียงแข็ง ว่าจบคุณเธอก็โยนร่างสะบักสะบอมลอยละลิ่วไปตกปุอยู่บนแพพอดิบพอดีเป้ะ=w=!....

ข้างฝ่ายโซฟีเลียที่เก็บสำภาระใส่ย่ามสี่มิติของเธอเรียบร้อยแล้ว....Sheก็ลอยเท้าเรี่ยดินมาเงียบๆ.....รังสีมาคุแผ่ซ่าน...กลิ่นน้ำอบลอยตลบอบอวล(ชวนฝันร้าย..).......

เธอหันไปทางแพ....นัยน์ตาหลังเลนส์แว่นหนาเตอะ...จ้องเขม็งอยู่ประมาณ35วิ....(...เธอจะกินมันเรอะ- -*...)

".......แพไม่มีใบ.....แล้วจะแล่นยังไงล่ะ......?...."

.

..........................เงียบฉี่............

................................ทุกคนค่อยๆหัน....ไปทางเจ้านิรนาม.....

.

.

.

โครมมมมมมม!!!!!!!

ร่างเพียวถึงกับฟิวส์ขาด ยกไอ้หนุ่มผู้เคราะห์ร้ายทุ่มทรายแล้วกระทืบซ้ำด้วยแรงโทสะ ด้วยความแค้นเลยอัดพลังซะเต็มสตรีมชนิดที่กระทืบลงไปแต่ละทีแทบจะได้ยินเสียงกระดูกแหลกกรีดร้องระงมลอยขึ้นมาเลยทีเดียว....

"...โธ่!....เว้ย!.....ไอ้!......-ตื้ด(เซ็นเซอร์)-!.....งี่!...เง่า!....เอ้ยยยยย*[]*~~!!!!!!!!!!..."

สมาชิกคนอื่นในทีมถึงกับเสียวสันหลังวูบวาบขนลุกเกรียวด้วยความสยดสยองไปตามๆกัน....บ้างก็เอามือปิดตาเพราะทนดูความโหดร้ายสยองขวัญต่อไปไม่ได้..... (ไม่ใช่หนังผีไซโคนะเว่ยเฮ่ย= =llll)

"ปานีล่า~ เดี๋ยวมันก็ได้ตายจริงๆหรอกนะเฮ้ยยย!!!!"

"คุณปานีล่าใจเย็นๆคร้าบ...=[]=~"น้องสึนามิรีบเข้ามารั้งองค์หญิงไว้ก่อนที่คุณเธอจะฆาตกรรมนิรนามตายคาตรีนไปซะก่อน- -lll

"สมัยนี้มันภาวะโลกร้อน!!!ไม่ยงไม่เย็นมันแล้วโฟ้ยยยยย!!!!!" (แล้วถามจริงไอ้โลกร้อนที่เกริ่นมานั่นมันเกี่ยวด้วยเรอะ..?)

"หวา~~"....ไม่รู้แล้วแหละว่าโลกร้อนมันไปเกี่ยวกับอาการองค์ลงของคุณเธอได้ยังไง.....รู้แต่ว่าตอนนี้สึนามิโดนพลังช้างสารสะบัดเหวี่ยงกระเด็นหวือไปแล้วล่ะค่ะ....

"ปานีล้า~~~!!!!!!!!"เจ้าแมววี่ร้องเงี้ยวขึ้นมาในทันใด.....แกทำอะไรโชต้า~~~....(ห่วงอยู่แค่เนี้ยะ- -*?)

"....ช้าก่อน.....ถึงไม่มีใบก็แล่นได้...."

น้ำเสียงเนิบนาบดังขึ้นราวกับเสียงระฆังจากสวรรค์....โซฟขยับดันแว่นใสๆของตัวเองขึ้น....เลนส์สะท้อนแสงอาทิตย์เป็นประกาย....

กึก!..

เพียงเสี้ยววิ....ก่อนที่จะลงไปนาบกับหน้าของนิรนามเพียงไม่กี่มิลลิเมตร....ฝ่ารองเท้าผ้าใบไนกี้ก็ชะงักหยุดกึกกะทันหันอย่างฉิวเฉียด.....

.....ไม่งั้นละก็....กะโหลกพี่แกคงแหลก....ไม่ได้ไปผุดไปเกิดแน่ๆ....=w=.....

เล่นเอาสึนามิใจหายใจคว่ำ....

"วิธีอะไร.....?"เธอเอ่ยถามเสียงราบเรียบ...มู้ดพลิกจากหน้าตรีนเป็นหลังมือ....

โซฟคุงขยับแว่นอีกจึก.....ก่อนจะเอื้อนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงโมโนโทนสุดฤทธิ์...

"......มันก็คล้ายๆกับ.....รถม้านั่นแหละ....."

****************************

ซ่า~~....

"โอ้ววว....มันช่างวิเศษอะไรแบบนี้...ซาร่า~....."เจ้าแมวเกริ่นด้วยน้ำเสียงราวกับโฆษณา จอร์จ ซาร่า ตามทีวี "แพใหญ่แล่นไปตามผืนน้ำใส...ลมเย็นๆพัดปะทะใบหน้า......แพในฝันที่ไม่ต้องมีใบ ไม่ต้องใช้นำมัน ไม่ต้องใช้ไฟฟ้าก็แล่นได้ โอ้พระเจ้าจอร์จมันยอดมาก! แอ้ก= =!!!!!"

เหมียวน้อยถึงกับร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆก็มีวัตถุแปลกปลอม คาดว่าเป็นกล่องมาม่าที่ลอยอยู่ในน้ำ พุ่งแหวกอากาศเข้ามาปะทะเข้ากลางแสกหน้า...

"แต่มันใช้แรงงานเฟ้ย= =!!!!!!!"เจ้าปลาแหกปากร้องมาจากตรงหน้าแพ....สีหน้ารมณ์บ่จอยสุดขีด...

ก็ไอ้วิธีการที่ให้แพแล่นไปน่ะ....มันไม่ใช่อะไรหรอก.....ก็แค่เอาเชือกผูกเอวเขาที่เป็นเงือกไว้ แล้วให้ว่ายน้ำไปเข้าฝั่งเท่านั้นเองแหละ......

.....มันก็ไม่ได้อะไรมากหรอก............

..........ก็แค่....ตรูวไม่ปลื้มวิธีนี้โฟ้ยยยยย= =~~!!!!!!!!!!!!!! ....

.......................ทั้งๆที่ตั้งใจจะแยกออกไปอีกทาง(เพราะไม่อยากอยู่เป็นทาสคุณเจ้าหญิงโหด)แท้ๆ....TT TT....

"หยุดทำบรรพบุรษแกรึไงฟ่ะเจ้าปลางี่เง่า! เตี่ยแกใช้ให้หยุดรึไงห๊า!!!? ว่ายต่อไปเซ่=[]=!!!!!"ปานีล่าแยกเขี้ยวก่อนจะชักดาบออกมาล่อแสงอาทิตย์ให้เสียวกันเล่นๆ....จนพ่อปลากันย์ก็จำต้องรีบจ้ำว่ายต่อไปอย่างเสียมิได้.....ก็ลองได้หยุดดูสิ ต้องโดนคุณหญิงท่านแล่เนื้อมาทำซาซึมิเอาแหงมๆ....- -lll

"นี่ ว่ายให้มันเร็วๆหน่อยเซ่ ไม่ทันใจวัยรุ่นใจร้อนเลย!! ป่ะธ่อ!!!!"

"ว้ากกกกกกกกก ว่ายแล้วๆๆ....อย่าเอาดาบจ่อไล่หลังงั้นเด้><~!!!!!!!"

กันนี่ยกมือขึ้นจับหมวกตัวเองที่สั่นพั่บๆๆทำท่าชวนเสียวว่าจะปลิวหลุด....นัยน์ตาหรี่ลงหลบลมที่พัดเข้ามาปะทะใบหน้า ".......ว่าแต่ทะเลสาบนี่มันใหญ่....อย่างกับทะเลเลยเนอะ...(เผลอนึกไปจริงๆว่าเป็นทะเลแล้วด้วย- -*)..."

"รู้สึกว่าที่นี่จะเป็นทะเลสาบที่ใหญ่ที่สุดในดินแดนรั่ว...."โซฟยกมือขึ้นจรดปลายคาง... สีหน้ายากจะคาดเดาอารมณ์.....แต่รู้อย่างเดียวว่า หลอน..... "กว้างหลายกิโลพอดู....เป็นทะเลสาบที่คั่นกลางระหว่างเมืองสุสานกับแคว้นใบไม้เขียว.....มีตำนานว่ามีอาณาจักรของพวกเงือกตั้งอยู่ตรงก้นทะเลสาบ....ซึ่ง....."เธอหันไปทางเจ้าเงือกเทียมแพเล็กน้อย "....ก็คงจะไม่ใช่ตำนานอีกต่อไปแล้วน่ะนะ.."

"ใบไม้เขียว?....แคว้นที่มีป่ากินพื้นที่ไปเกินครึ่งนึงนั่นน่ะนะ?"....ว่าอต่ทำไมชื่อแคว้นมันสิ้นคิดปานนั้นล่ะ...?

....อะ....อย่ามองหน้าเค้าแต่งจิ.......เค้าไม่ผิดน้า...

"ใช่...ถูกแล้ว...แคว้นนั้นนั่นแหละ...แต่แคว้นนี้ไม่ได้มีแต่ต้นไม้อย่างเดียวนะ"หญิงสาวผมเทา ค่อยๆหันใบหน้ามืดมนของเธอมาช้าๆ....

"ยังมี.....เรื่องลึกลับด้วย..."

"อึ๋ย!".......ได้ยินดังนั้น....กันนี่ก็เริ่มควานมือ คว้าเอาฮัสตี้ลากมาเกาะอยู่ด้วยกัน......ก็มันน่ากลัวนี่นา....หน้าโซฟีเลียน่ะ...TT TT(อ้าว...ไม่ได้กลัวเรื่องลึกลับหรอกเรอะ= =lll)

องค์หญิงถอนหายใจ...มันเริ่มนิทานหลอกเด็กของมันต่ออีกแล้วสินะ....- -*..

"อ...อ๋อ....ผมก็เคยได้ยินมาเหมือนกันนะครับ....เรื่องของวิญญาณในป่าทางเหนือที่เขาลือกันใช่ไหมครับ..?"สึนามิลูบปลายคาง คิ้วเรียวมุ่นลงน้อยๆ

"ไหนๆๆ...เรื่องอะไร เล่าให้ฟังบ้างสิOwO!"ใบหูสีดำกระดิกตามสันดานแมวช่างเจือก แล้วเจ้าสิ่งมีชีวิตประหลาดก็เริ่มกระดึ้บเข้ามาร่วมวงด้วย ใบหน้าแมวๆเป็นประกายวิ้งวับปิ้งๆด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"เรื่องมันก็มีอยู่ว่า....." เธอเกริ่นพอเป็นพิธี.....ก่อนจะเริ่มต้นเล่า....ด้วยน้ำเสียงที่อัดความหลอนไว้เต็มสตรีม....(หลอนที่คนเล่า ไม่ได้หลอนที่เรื่อง..)....

.

.

ในป่าทางเหนือของแคว้นใบไม้เขียว.......ป่าที่คั่นระหว่างแคว้นใบไม้เขียวและแคว้นมิวสิคัลตรงนั้น....ยังไม่เคยมีใครที่ผ่านไปได้เลยสักคน....

เพราะทุกครั้งที่มีนักเดินทางเข้าไปในป่านั้น.......พอตกกลางคืน พวกนักเดินทางก็จะวิ่งตาลีตาเหลือกันออกมาจากป่า จับไข้หัวโกร๋น ไม่ก็อวกแตกอ้วกแตน ไวรัสลงท้อง ป่วยร่อแร่ไม่ตายก็คางเหลือกันเป็นทุกครั้งไป....

.....แล้วพอถามว่าเจออะไร......พวกนั้นก็เป็นอันพูดไม่ออกกันทุกราย.....

..............จนชาวบ้านพากันลือว่า...เป็นป่าอาถรรพ์.....

มีเด็กชายคนหนึ่งในหมู่บ้าน.....สงสัยเกี่ยวกับปริศนาในป่าแห่งนี้มาก....

....คืนหนึ่ง....เขาก็แอบเข้าไปในป่า...โดยที่ไม่ได้บอกให้ใครรู้....

เขาเดินเข้าไปในป่าที่มืดมิดด้วยตัวคนเดียว....

เข้าไปจนลึกเท่าไหร่ไม่รู้....

.......

วันรุ่งขึ้น...ผู้ปกครองของเด็กชายก็ออกตามหาลูกชายของตัวเอง....

..แล้วพวกเขาก็พบ...ลูกชายตัวเอง....นอนน้ำลายฟูมปากอยู่ตรงชานป่านั้น....

.....อยู่ในสภาพใบหน้าซีดเซียว นัยน์ตาเบิกโพลง ตามตัวมีแผลถลอกเต็มไปหมด......และเจ้าตัวก็เอาแต่พึมพำ.....คำๆนึงอยู่ตลอดเวลา.....

.

.

.

"หมู เนี่ยนะ- -*...........ผีคากิหรือไงยะ..."นังเหมียวเดวี่ท้วงขึ้นทันทีที่โซฟเฉลยว่าคำๆนั้นคืออะไร........อะไรกันเนี่ย ไม่สมาร์ทเอาซะเลย...บู่ววววว=3=~

"...เขาเล่ากันมาว่าอย่างนี้...ไม่เชื่อก็อย่าลบหลู่....."เธอเบือนใบหน้าหลอนๆไปอีกทาง พร้อมกับหว้าหนังสือ ‘ตายแล้วไปไหน' ออกมาอ่านเสริมบรรยากาศ

"ใครเชื่อก็ควายแล้ว....= ="

"ค...คุณปานีล่า พ...พูดแรงไปรึเปล่าครับ^[]^lll"

เจ้าแมววี่โบกอุ้งเท้าหน้าไหวๆ พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงยานๆ "อย่าไปใส่ใจแม่คุณสาวหัวสมัยใหม่คนนั้นเลยน่ะสึนามิ มันก็เป็นซะอย่างนี้นั่นแหละ อีกอย่างเรื่องนี้ก็ไม่ค่อยน่ากลัวเท่าไหร่ด้วย.....เนอะ กันนี่^ ^"เจ้าแมวหันใบหน้าแป้นแล้นน่าถีบไปหาคาวเกิร์ลที่นั่งหน้าซีดอยู่ข้างๆ....

"ช...ช....ใช่.....ม....ไม่น่ากลัว....เลย......น....เนอะ...ฮัส...ตี้....."เธอตอบเสียงตะกุกตะกัก...พร้อมหันไปหาเจ้าหมาในอ้อมแขนตัวเอง

"ฮ....โฮ่ง!=[]=...."ฮัสตี้เห่าตอบ....แบบติดๆขัดๆ.........ปฏิกิริยาของทั้งสอง เล่นเอาหนึ่งแมวและหนึ่งมนุษย์ถึงกับเหงื่อตก...= =lll

......ท่าจะอาการหนักแฮะ....

***********************************

".........โอย.....เจ็บ..."

เจ้านิรนามร้องโอดครวญขึ้นเบาๆ.....

.............ว่าแต่นี่.....เราถูกทิ้งให้ติดอยู่ที่เกาะนี่ต่อไปสินะ.....

....................คงจะไม่ได้ออกไป....จริงๆด้วยสินะTT TT............

"ฮือ...."

(น้ำตาไหลพรากด้วยความโศกเศร้าเกินคำบรรยาย....)

***********************************

หลังจากขึ้นฝั่ง(และรอจนหางเจ้าปลาแห้งกลายเป็นขา)ก็พบว่าเป็นเวลาพลบค่ำแล้ว เหล่าคณะเดินทางก็เลยไม่มีทางเลือก จำต้องพักที่หมู่บ้านริมทะเลสาบนี้ไปก่อนอย่างช่วยไม่ได้....

ณ ห้องพักของคณะเดินทางของเรา...

"โธ่เว้ย!!! แล้วถ้ามัวแต่แวะแบบนี้เมื่อไหร่จะไปถึงที่พักของsword master ซะทีล่ะเนี่ย!!!!!"ปานีล่าล้มโต๊ะด้วยความหัวเสีย ขณะนั่งเบียดกันอยู่ในห้องพักห้องแคบๆทั้งๆทีคนในทีมก็มีกันตั้งห้าคน แถมหมากับแมวเข้าไปอย่างละหนึ่ง......แต่จะทำไงได้ ก็งบมันไม่พอนี่นา!!!!

"จ....ใจเย็นๆน่ะครับคุณปานีล่า^ ^lll...."สึนามิผู้มักจะคอยไกล่เกลี้ยสงบสติอารมณ์ ก็ยังคงยิ้มแห้งๆพร้อมเหงื่อตกเหมือนอย่างทุกที......คนเรียบร้อยขี้เกรงใจก็อย่างนี้ล่ะน้า....

"ก็มันหงุดหงิดนี่นา!!!!!"เธอชักสีหน้าบอกบุญไม่รับ ก่อนจะตั้งโต๊ะตัวเดิมขึ้นแล้วใช้เท้ายันโครม!!! ล้มโต๊ะลงไปอีกครั้งเป็นการระบายอารมณ์...(แล้วอุตส่าห์ตั้งมันขึ้นมาเพื่อจะล้มเนี่ยนะ= =lll)

"เอาน่าๆ....ปานี่~...=w=....รีบร้อนมากไปมันก็ไม่ดีหรอกน่า~~...."เจ้าแมววี่นอนเกลือกกลิ้งอยู่บนเตียงอย่างสบายอารมณ์(เพราะรู้ตัวดี ว่าคืนนี้ตัวเองต้องถูกอัปเปหิไปนอนพื้นไม่ก็นอกห้องแหงๆ)....ดูเหมือนเจ้านี่จะไม่ได้รู้สึกเครียดหรือกลุ้มใจอะไรกับเขาเล้ย= =lll....

"ก็ยังดีกว่าเอาแต่ทำตัวเป็นสวะสังคมไร้ประโยชน์เหมือนแกนั่นแหละ= =+"

"ง้าวววว=[]=~....."

"อ๋า...ย...อย่าทะเลาะกันเลยนะครับ^ ^lll"

บรรยากาศเริ่มจะดูโกลาหลขึ้นมาเรื่อยๆ....ในขณะที่ตรงมุมห้อง เจ้าปลากันย์นอนพิงกำแพงหมดสภาพอย่างน่าอนาถ....ก็แหม....ว่ายน้ำเป็นกิโลๆเลยนี่เนอะ...= =lll

นักร้องนำวงคาราวบาว...(แอ้ด.......เสียงเปิดประตูนั่นแหละ...- -*)

ปัง!

หญิงสาวหน้าหลอนประจำคณะค่อยๆลอยเท่าเรี่ยพื้นเข้ามาในห้อง......ประตูเหวี่ยงปิดลงตามหลัง

ผู้มาใหม่ควานมือเข้าไปในถุงกระดาษที่ตนเองถือติดมือกลับมา พร้อมโขนขนมปังก้อนพอดีมือให้ทุกคนกันคนละก้อน...

"โซฟ....กลับมาแล้วเรอะ...= ="ปานีล่ายกมือขึ้นรับของที่โยนส่งมา ก่อนจะทักห้วนๆตามธรรมเนียม

"....อืม...."หญิงสาวสวมแว่นไม่ได้กล่าวตอบอะไรไปมากกว่านั้น แต่กลับดึงหนังสือแผนที่ดินแดนรั่วในถุงกระดาษขึ้นมาแทน....

กันนี่หันมาเห้นเข้า ก็เริ่มแสดงสีหน้าประหลาดใจ "...เอ๋..?....หนังสือนั่น ออกไปซื้อมาเมื่อกี้เหรอ?"

".....จะเดินทางมันก็ต้องมีแผนที่สิ....จะให้มั่วทางไปเรื่อยๆได้ยังไงกัน....."เธอกล่าวตอบคำถามของเพื่อนด้วยน้ำเสียงเนิบนาบราบเรียบ....ก่อนจะกางหนังสือแผนที่หน้าแคว้นใบไม้เขียวลงบนโต๊ะเตี้ยๆตัวเดิมที่ถูกตั้งขึ้นมาใหม่เรียบร้อยแล้ว...

"เอาล่ะ....ทีนี้....มาตัดสินใจกันดีกว่า...."

........ตัดสินใจ?.....ตัดสินใจอะไรเหรอเจ๊...???

"......ว่าเราจะใช้เส้นทางอ้อมไปทางตะวันตก......หรือตัดตรงผ่านป่าอาถรรพ์ทางเหนือนั่นไปกันดี....?"

***********************************

สวบ....สวบ....สวบ.....

ด้วยการตัดตอนเนื้อเรื่องที่รวบรัดตัดความ รวดเร็วทันใจ ด้วยความอู้ของคนแต่ง...ตอนนี้พวกเราก็มาอยู่กันในป่าทางเหนือของแคว้นใบไม้เขียวเรียบร้อยโรงเรียนรั่วแล้วเค่อะ...

ทัศนียภาพรอบกายในตอนนี้.....

....ต้นไม้.....

.......ต้นไม้.....

................แล้วก็...ต้นไม้...อีกนั่นแหละ...= =*.....

"....ก็นี่มันป่านี่ฟ่ะ รึแกจะให้มีหินงอกหินย้อย มีสาหร่ายห้อยลงมาจากท้องฟ้าอย่างนั้นเรอะ...- -*"องค์หญิงคนงาม(!?)ตอกกลับสีหน้าไม่รับบุญเป็นอย่างยิ่ง ช่างสร้างความหวาดหวั่นพรั่นพรึงให้แก่ผู้พบเห็น..... เมื่อนายเงือกผู้ที่ถูกโมเมเอาว่าจะเดินทางไปด้วยกัน(ทั้งๆที่ก็ไม่ได้เกี่ยวดองอะไรกันเล้ย...)บ่นเรื่องที่มีต้นไม้อยู่เต็มไปหมดขึ้นมา...

"=3=....เธอนี่ก็...ชั้นก็แค่บ่นเฉยเฉ้ยยยย~~~"เจ้าปลาว่าไปพลางก็เอาส้อมยักษ์(ตรีศูลต่างหากละเฟ้ย!/กันย์)ตัดเถาวัลย์ที่พันรุ่มร่ามน่ำรำคาญตามต้นไม้เคลียร์ทางออก....ไม่นึกเลยนะเนี่ยว่าบนโลกมนุษย์มันจะไม่น่าพิสมัยขนาดนี้...=[]=~ รู้งี้ตู นอนตีพุ่งกินน้ำอยู่บ้านไปนานแล้ววว....

แต่คนที่ดูจะอาการหนักสุดๆ...ก็คงจะหนีไม่พ้น....

"หวา><~ หวา~~~"คุณคาวเกิร์ล กันนี่น้อย กับน้องหมาฮัส...ที่ไม่ว่าจะเกิดเสียงกรอบแกรบอะไรขึ้น ก็เป็นต้องร้องเสียงหลงออกมาทุกครั้ง สร้างความรำคาญ และคันส้นตรีน ให้กับคุณเจ้าหญิงของเรามากขึ้นเรื่อยๆทุกขณะ.......

.

แซกกก....

"หวา~"

"โฮ่ง!!!"

.....อีกแล้ว......- -lll...

ทุกคนคิดขึ้นมาพร้อมกันโดยมิได้นิดหมาย....แล้วก็เป็นอันได้ถอนหายใจอีกเฮือกเมื่อกระต่ายสีเทาตัวน้อยกระโดดออกมาจากพุ่มไม้

"นี่ๆ..ชั้นว่าพวกแกจะวิตกจริตกันเกินไปหน่อยแล้วนา.....ก็ไม่เห็นจะมีอะไรเลยนี่นา...."เดวี่เหงื่อตก.....ไอ้จะว่ากลัวมันก็ไม่แปลกนะ....แต่นี่มันก็น่ารำคาญไปหน่อยแล้ว...

"พ...พ...พวกเราไม่ได้กลัวซะหน่อย....เนอะ ฮัส..."กันนี่ยังคงปฏิเสธ แม้ว่าตัวจะสั่นเป็นเจ้าเข้า.....

"ฮ...โฮ่ง= =!!!!"

"จริงๆเลยนะเมี้ยว= =lll....ทำไมถึงได้...."

สาวน้อยหันขวับ มือสั่นๆคว้าปืนอกมาขู่ "ท...ทำไมถึงได้อะไรยะเจ้าแมว...= =.....ตอบไม่สวยแม่ยิงไส้ไหล..."(ติดเชื้อ ปานีล่า มาเรอะ....?)

ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก....กรุณาติดต่อใหม่อีกครั้ง.....ตรู้ต....ตรู้ต...ตรู้ต....ตรู้ต....

...เงียบเป็นเป่าครก.....

"เฮ้....เจ้าแมวเดวี่......!!!"

........เงียบยิ่งกว่าเป่าครก....

"หวา~~!!!!!!"ร่างบางหวีดร้องอย่างเสียขวัญ

 "จ...เจ้าวี่มันหายไป มันหายไปอ่า~~!!!!!!!"

"ว่ายังไงนะ!!!!!"ปานีล่าหันขวับ......นี่มันเซ่อซ่าหาเรื่องหลงทางในป่าอีกแล้วเรอะ!!!!!....

เปรี้ยงงงง!!!!!!....

สายฟ้าฟาดผ่าลงกลางป่า.....ท้องฟ้าที่สดใสกลับครึ้มไปด้วยเมฆ....

"เงี้ยวววววว=[]=~~...ปล่อยเค้านะเงี้ยววววว...."เสียงร้องคุ้นๆดังขึ้น.....เจ้าแมวตัวที่หายไปเมื่อครู่นี่เอง

แต่ว่าตอนนี้.....ขาของมัน.....กลับอยู่ในมือของใครบางคน.....

......ใครบางคน.....ที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา...........เสื้อคลุมกับฮู้ดหนารุ่งริ่ง....ยิ่งเสริมให้บรรยากาศดูสยองมากขึ้นกว่าเดิม...

"...กลับ......ไป.....ซะ!!!......"

ร่างนั้นกล่าวด้วยเสียงต่ำๆ.......สายลมยิ่งพัดหวนรุนแรงยิ่งกว่าเก่า......

เมฆดำหมุนวนอยู่เหนือศรีษะ...ให้ความรู้สึกคล้ายเรื่องก้นหอยมรณะ....เข้าไปทุกที....

ทุกคนแทบจะปลิวตามลมนั้นไป.....แต่ยังมีคน(?)อีกคนนึงที่ยังคงนิ่งสงบสยบทุกการเคลื่อนไหว.....ค่อยๆก้าว...ม....ไม่สิ......ลอยเข้าประจันหน้ากับร่างในผ้าคลุมนั้น......

มือเรียวยกขึ้น ดันขยับเลนส์แว่นให้พอดีกับระดับสายตา.....

"......กะอยู่แล้วว่า.....ถ้าไม่ใช่วิญญาณจริงๆ.....ก็ต้องเป็นแก........"

ร่างในชุดคลุมนั้นชะงักไปเล็กน้อย....เมื่อเห็นสีหน้านิ่งๆของโซฟีเลียผู้ที่ไม่สะทกสะท้านต่อประกฎการณ์ธรรมชาติปั่นป่วนตรงหน้าเลยสักนิด....

"................จอมเวทย์แห่งบูรพา โค้ดเนม pig mask....ฉายาจ้าวสรรพวิชาสุกรไร้เงา!!!!...."

.

.

.

ทุกคน : /me สีหน้าช็อคโลก...

......ไอ้ฉายานั่น.....มันอาร้ายยยยยยย~~~=[]=~~!!!!!!!!....

**************************************

ง่วง....ไปนอนแล้ว...จบข่าว....

ปล. ทำไม่ตอนที่แล้วๆ เครื่องหมายคำพูดหายไปหมดเลยแฮะ...

ปล.2 แล้วพวกเควชชั่นมาร์คล่ะเฮ่ยยย..?